3Χ15 Άρσεις Ώμων με Αλτήρες Reviewed by Momizat on . Σήμερα θα μιλήσω για ένα θέμα που τρώει τα σωθικά μου κάθε πρώτη του Μάρτη. Διαρκεί με το ζόρι κανένα μήνα (καμιά φορά και λιγότερο) και έχει την τάση να με πλη Σήμερα θα μιλήσω για ένα θέμα που τρώει τα σωθικά μου κάθε πρώτη του Μάρτη. Διαρκεί με το ζόρι κανένα μήνα (καμιά φορά και λιγότερο) και έχει την τάση να με πλη Rating:
You Are Here: Home » Γενικά » Άνθρωποι » 3Χ15 Άρσεις Ώμων με Αλτήρες

3Χ15 Άρσεις Ώμων με Αλτήρες

Σήμερα θα μιλήσω για ένα θέμα που τρώει τα σωθικά μου κάθε πρώτη του Μάρτη. Διαρκεί με το ζόρι κανένα μήνα (καμιά φορά και λιγότερο) και έχει την τάση να με πληγώνει πάντοτε. Ναι, αυτή τη φορά θα μιλήσω για τον θανάσιμο εχθρό μου, το γυμναστήριο, που ανάθεμα την ώρα, κατάρα την στιγμή σε αυτόν που επινόησε την ιδέα για ένα χώρο γεμάτο όργανα γυμναστικής όπου ο καθένας εκεί μέσα μπορεί να γυμνάζεται.

Και σίγουρα θα αναρωτιέσαι γιατί με πιάνει αυτή η επιθυμία κάθε πρώτη του Μάρτη ε; Πολύ απλά γιατί πλησιάζει το καλοκαίρι, μπούφο, και αν δεν θέλω τότε να χτυπάω εκατοστάρια από την παραλία στην θάλασσα και το αντίθετο, για να μη με πάρει χαμπάρι κανένα μάτι, αν δεν θέλω όταν θα πλατσουρίζω έξω στο κύμα να έρθουν να με ξανασκουντήξουν προς τα μέσα νομίζοντας πως είμαι καμιά φάλαινα που έχασε το δρόμο της, πρέπει να χτίσω κορμί immediately.

Πριν αρχίσω να εξιστορώ τα γεγονότα θέλω να κάνω μια μεγάααααλη παρένθεση. Έχω διαπιστώσει στα 20 χρόνια της ζωής μου, πως το σώμα μου αρνείται να αδυνατίσει και να γυμναστεί! Ναι, ναι, δεν κάνω πλάκα… Θες να τα ονομάσεις γονίδια, θες να το ονομάσεις ‘Έλλειψη προτύπων’, θες να το πεις ‘Δικαιολογίες’, πες το όπως θες, το σώμα μου δεν θέλει να γυμναστεί και με κρατάει μούτρα κάθε φορά που το κάνω.

Τι έλεγα όμως; Α, ναι… Κάθε χρόνο λοιπόν, αυτήν την εποχή, πάω, κάνω την εγγραφή μου σε ένα από τα πολλά γυμναστήρια της περιοχής και χαίρομαι μόνος μου. Η χαρά μου πάντα κρατάει μόνο την πρώτη μέρα, που δεν κάνω τίποτα, γιατί από την επόμενη, πέφτω σε βαριάς μορφής κατάθλιψη και δεν μιλιέμαι. Πώς να μη γίνει άλλωστε αυτό, όταν κανείς πλέον δεν χρησιμοποιεί το γυμναστήριο για να χάσει κιλά ή για να σφίξει τους μύες του. Δεν ξέρω αν πάντα διαλέγω τα λάθος γυμναστήρια, πάντως σε αυτά που πηγαίνω τα τελευταία 2 χρόνια, οι περισσότεροι τα επισκέπτονται μόνο για συντήρηση και για τίποτα άλλο. Έχουν ήδη χτίσει κορμιά (δεν ξέρω από που, έτσι γεννήθηκαν μάλλον) και απλά πηγαίνουν εκεί για να διατηρούν τα ποντίκια τους ζεστά και φουσκωμένα.

Κάθε φορά που περνώ το κατώφλι του γυμναστηρίου, νιώθω 26 διαφορετικά ζευγάρια μάτια να με τρυπάνε από παντού και να με διαπερνάν με ακτίνες Χ, ζυγίζοντάς με, μετρώντας το καθαρό και το μεικτό βάρος μου και βγάζοντας τέλος το απόβαρο μου! Αν καταφέρω να περάσω την αρχική ψυχρολουσία, η κατάντια μου συνεχίζεται στον επάνω όροφο, στα όργανα! Εγώ προσπαθώ μάταια να σηκώσω 25 κιλά και ο ακριβώς δίπλα μου μπορεί και φέρνει βόλτα τα 100 όσο αναρωτιέται ‘Δεν έχει άλλα ρε γαμώτο’; Απέναντι δυο καημένα μετράνε πόσους κοιλιακούς έχουν κάνει και να διαφωνούν ‘Όχι ρε βλάκα, 700 κάναμε’ να λέει ο κοντός, ‘Τι λες μωρέ ηλίθιε, στους 850 είμαστε’ να απαντάει ο άλλος. Αφού περνάνε 10 λεπτά που παρατηρώ καταστάσεις και σκηνικά το μάτι μου πέφτει πάνω στον αυτόματο πωλητή! Φυσικά και έψαξα για κρουασάν με σοκολάτα, φυσικά και έσκυψα χαμηλότερα για να δω αν έχει κανένα κρύο σάντουιτς με ζαμπόν κασέρι και μαγιονέζα, αλλά τσάμπα το έκανα! Αναρωτιέμαι αν είμαι πολύ βλάχος που έψαχνα στον αυτόματο πωλητή του γυμναστηρίου για τα παραπάνω ή πολύ πεινάλας. Πάντως το μόνο που θα βρεις εκεί είναι νερά και μπάρες δημητριακών, από τις οποίες πρέπει να φας καμιά 20αριά για να νιώσεις κάτι γλυκό στο στόμα σου!!

Πάντα η γυμναστική μου τελειώνει με τον αγαπητό διάδρομο, στην ταχύτητα 6, κοιτάζοντας την απέναντι τηλεόραση και μετρώντας αντίστροφα για το πότε θα τελειώσει το μισάωρο που οφείλω να κάνω! Στις 5 από τις 6 τηλεοράσεις παίζουν τηλεοπτικά προγράμματα που έχουν να κάνουν με το φαγητό! Αλήθεια, δεν σας δουλεύω… Ή που θα έχουν το «Κάτι ψήνεται» ή την εκπομπή «Κουζίνες του κόσμου» από το National Geographic. Θες να το παίξεις ότι έχεις συνδρομητικά κανάλια αγαπητέ; Βάλε να δούμε πως αναπαράγεται η Λιβελούλα ή βάλε το ντοκιμαντέρ ‘Γιατί η κραυγή της πάπιας δεν κάνει ποτέ ηχώ’. Mη μου πετάς στην μούρη όμως μοσχαράκι φρικασέ και παστιτσάδα της γιαγιάς Κούλας την ώρα που τρέχω σαν τον Κεντέρη γιατί μόλις φύγω από εδώ θα πάω και θα καταπιώ ολόκληρο το ψυγείο…

Πράγμα που κάνω κάθε φορά όταν επιστέφω σπίτι… Τρώω και γουστάρω τρελά!! Τρώω ρε φίλε, χωρίς τύψεις, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος!! Γι’ αυτό σου λέω πως το γυμναστήριο είναι ο θανάσιμος εχθρός μου… Βέβαια λένε πως τον εχθρό σου πρέπει να τον έχεις κοντά σου, για να μπορείς να τον ελέγχεις… Αυτό που γνωρίζω εγώ πάντως είναι πως τους εχθρούς μας τους δημιουργούμε εμείς και τους καταπολεμάμε μόνο όταν τους πάρουμε στα σοβαρά!!

Σχετικά Άρθρα

  • Γιατί χρειαζόμαστε γυμναστική?Γιατί χρειαζόμαστε γυμναστική? Η σύγχρονη εποχή απαιτεί έντονους ρυθμούς και ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σε γυναίκες και άντρες. Η καθιστική ζωή σε συνδυασμό με την κακή διατροφή λόγω των πολλών ωρών εργασίας συμβάλλουν στην αύξηση …
  • Αφιέρωμα στον Ryan Dunn, των «Jackass» από την DickhouseΑφιέρωμα στον Ryan Dunn, των «Jackass» από την Dickhouse Ένας από τους πρωταγωνιστές των ταινιών «Jackass», ο Ryan Dunn σε ηλικία μόλις 34 χρονών βρήκε τραγικό θάνατο σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στις 20 Ιουνίου. Το ατύχημα συνέβη όταν η Porsche που οδηγο…
  • Steve Jobs η επίσημη βιογραφία, και σύντομα ταινίαSteve Jobs η επίσημη βιογραφία, και σύντομα ταινία Την προηγούμενη εβδομάδα δυστυχώς ο κόσμος έχασε ένα πολύ σημαντικό άνθρωπο στο χώρο της τεχνολογίας, τον Steve Jobs ιδρυτής της Apple. Στην ηλικία των μόλις 56 ετών νικήθηκε από τον καρκίνο αλλά κ…
  • Μια καρέκλα για το σκύλο μου παρακαλώ…Μια καρέκλα για το σκύλο μου παρακαλώ… Καλή εβδομάδα έρχομαι να σου ευχηθώ μετά από ένα super Σαββατοκύριακο και καλό κουράγιο σε σένα που εργάζεσαι… Η Δευτέρα είναι μια μέρα δύσκολη αλλά θα περάσει η ριμάδα, που θα πάει, πάντα παρέα με…
  • Χωρίς διακρίσεις ο θάνατος το 2011Χωρίς διακρίσεις ο θάνατος το 2011 Λίγες μέρες έμειναν πριν αφήσουμε πίσω μας το 2011, μια χρονιά για όλους γεμάτη προβλήματα, χαρές, λύπες επιτυχίες, γεννήσεις, αλλά και θανάτους. Το 2011, ειδικά ο θάνατος δεν έκανε διακρίσεις, πέρ…

About The Author

Γεννήθηκα στην ξακουστή και γνωστή για τους λουκουμάδες της Ν.Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης δίπλα ακριβώς στο κύμα ένα καυτό Σάββατο του καλοκαιριού στις 28 Ιουλίου 1990. Από τη στιγμή που αντίκρισα τον κόσμο δεν έπαψα να μιλάω, να γελάω και να παρατηρώ...Οι γονείς μου αφού με μεγάλωσαν με πολύ φαΐ, αγάπη και προδέρμ αποφάσισαν πως πρέπει να ησυχάσουν από εμένα κι έτσι με έστειλαν στη Κομοτηνή στο Δ.Π.Θ στο τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης. Το πρώτο μου άρθρο δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2007, σε μια τοπική εφημερίδα, όπου απέκτησα και τη δική μου στήλη με όνομα "Νεανικές Ανησυχίες". Το μικρόβιο του ραδιοφώνου με "μόλυνε" από μικρό, όμως την πρώτη επαφή την είχα το 2008 στο Aksas Radio για να πάρω το θάρρος ένα χρόνο μετά να χτυπήσω την πόρτα του Δίαυλου 92.4 από όπου ξυπνάω κάθε μέρα τον δύσμοιρο τον ακροατή με την γαϊδουροφωνάρα μου. Poulain ακόμα για το newsfitler.gr χρειάζομαι αγάπη και φροντίδα!! Δύο είναι τα Μotto μου: "Γελάτε γιατί Χανόμαστε" και "Never work before breakfast;if you have to work before breakfast,eat your breakfast first"!!

Number of Entries : 33

Comments (7)

  • asynadak

    Μια από τα ίδια και εδώ! Οι περισσότεροι τύποι εκεί μέσα σηκώνουν για πλάκα 100 κιλά την στιγμή που εσύ παλεύεις με τα 20! Χώρια που πολλοί το παίζουν και έξυπνοι και δίνουν και συμβουλές (εεε… πιο σιγά πρέπει να το κατεβάζεις)!

    Α! Σε εμάς στο ψυγείο έχει και Gatorade :)

    Απάντηση
  • ΜΑΓΚΑΣ

    Πολυ καλο το κειμενο..Και γω οταν πηγαινα τα χρονια τα παληα στο γυμναστηριο καπως ετσι εκανα

    Απάντηση
  • Νίκος

    Χαχαχα… τι μου θύμησες τώρα… Πόσες φορές είπα να ξεκινήσω και εγώ το γυμναστήριο και το παράτησα άρον άρον!!!

    Απάντηση

Leave a Comment

© 2017-2013 Powered By Websthetics

Scroll to top