Μου πρότειναν να δω μία ταινία του Παντελή Βούλγαρη, η οποία είναι σχετικά παλιότερη (1998), μιλώντας μου με τα καλύτερα λόγια. “Όλα είναι Δρόμος” είναι ο τίτλος αυτής και για κάποιο λόγο νομίζω ότι της ταιριάζει απόλυτα. Η ταινία είναι σπονδυλωτή, αποτελείται από τρεις αυτόνομες ιστορίες, που έχουν όμως ένα κοινό σημείο. Τον πόνο που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ήρωας και πως προσπαθεί να τον διαχειριστεί.

Το πρώτο κομμάτι της ταινίας ονομάζεται “Xαρώνειο νόμισμα” και αφηγείται τον πόνο του πατέρα μετά από μία οικογενειακή απώλεια. Θα δείτε σκηνές από τη Θεσσσαλονίκη καθώς και σκηνές από ένα στρατόπεδο χαμένο κάπου στον Έβρο. Το δεύτερο κομμάτι ονομάζεται “H τελευταία νανόχηνα” και στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε το Θανάση Βέγγο. Το ταλέντο του ξεδιπλώνεται για μία ακόμη φορά και αποδυκνείει ότι πέρα από τους κωμικούς ρόλους, μπορεί να ερμηνεύσει εξαίσια και δραματικούς ρόλους. Στο κομμάτι αυτό, είναι έκδηλη η κατάσταση στην οποία μπορεί να περιέλθει ένας άνθρωπος όταν βρεθεί για αρκετό καιρός μόνος και όταν έρθει κοντά στη φύση. Τέλος, το τρίτο κομμάτι, με τίτλο “Βιετνάμ” είναι το πιο cult κομμάτι της ταινίας. Πραγματεύεται πάλι τον πόνο του ανθρώπου που προσπαθεί να τον ξεπεράσει σε ένα επαρχειακό μαγαζί με την ονομασία “Βιετνάμ”.

Το κοινό χαρακτηριστικό των τριών κομματιών είναι η μοναξιά και ο τρόπος που προσπαθεί ο βασικός χαρακτήρας να την αντιμετωπίσει. Δύσκολη η μοναξιά και πρέπει κάθε άνθρωπος να διαβεί κάποιους δρόμους προκειμένου να την αντιμετωπίσει. Όλα είναι δρόμος,  εξάλλου.. Οι τρεις βασικοί ηθοποιοί, Δημήτρης Καταλειφός, Θανάσης Βέγγος και Γιώργος Αρμένης (αναφέρονται με τη σειρά εμφάνισης στα τρία κομμάτια της ταινίας), ήταν εξαιρετικοί. Χωρίς τάσεις εντυπωσιασμού αλλά με απλό τρόπο καταφέρνουν να περάσουν το μήνυμα που χρειάζεται. Αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για τον ορισμό του ηθοποιού. Φυσικά, αρωγός σε αυτή την προσπάθειά τους υπήρξε η σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη.

(συνέχεια…)

Η συγκεκριμένη ταινία είναι διασκεδαστική, ανάλαφρη και καλοκαιρινή! Εξάλλου η ιστορία διαδραματίζεται στη Χαβάη και η ταινία περιλαμβάνει έντονα στοιχεία από υδάτινο στοιχείο και κολιέ φτιαγμένα από λουλούδια. Ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Henry (Adam Sandler), ο οποίος γνωρίζει τη Lucy (Drew Barrymore). Τα πράγματα κυλούν ομαλά στην πρώτη τους γνωριμία και όλα δείχνουν ότι αναπτύσσεται ένας έρωτας. Την επόμενη μέρα όμως τίποτα δεν είναι το ίδιο…

Παρακολουθώντας την ταινία σίγουρα θα γελάσετε. Οι στιγμές γέλιου είναι αρκετές χωρίς όμως να ξεφεύγει πάντα από τα κλασσικά αμερικάνικα αστεία. Όλοι οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται στην ταινία έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Από τον αφελή αδερφό της Lucy, μέχρι την αχώνευτη συνάδελφο του Henry. Οι δύο βασικοί ηθοποιοί συναντιούνται πάλι μετά την ταινία “The Wedding Singer” και ερμηνεύουν τους ρόλους τους ικανοποιητικά. Αν και γενικά η ταινία δε στηρίζεται στην ερμηνεία των ηθοποιών αλλά κυρίως στην πλοκή, που είναι ευρηματική και έξυπνη.

Θεωρώ ότι αυτή η ταινία συμβαδίζει με την καλοκαιρινή διάθεση, που απομακρύνεται από έννοιες και επιζητά κάτι ανάλαφρο και χαρούμενο. Σίγουρα δεν είναι μία ταινία που είχε σαν σκοπό να προκαλέσει το κοινό και να αποκομίσει διθυραμβικές κριτικές αλλά πέτυχε τον απώτερο στόχο, δηλαδή να διασκεδάσει το κοινό. Επίσης, κατά τη διάρκεια της ταινίας, θα συναντήσετε σημεία που ενδεχομένως να μην εναρμονιστούν με την αισθητική σας αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο τρυφερό και αισιόδοξο που θα σας αποζημιώσει.

(συνέχεια…)

Έχοντας ήδη παρακολουθήσει την προηγούμενη ταινία του Terry Gilliam, «The Brothers Grimm» και παρόλο που δε με είχε ενθουσιάσει, έδωσα μία δεύτερη ευκαιρία στο γνωστό σκηνοθέτη. Το παραμύθι που σκαρφίστηκε αυτή τη φορά έχει να κάνει με ένα πλανόδιο τσίρκο, «αρχηγός» του οποίου είναι ο Dr. Parnassus (Christopher Plummer). O Dr. Parnassus έχοντας βάλει στοίχημα με το διάβολο, τον Mr. Nick (Tom Waits), θα αναζητήσει βοήθεια για να κερδίσει το στοίχημα αυτό. Τότε, εμφανίζεται ο Tony (Heath Ledger, Johnny Depp, Colin Farrell, Jude Law).

Το παραμύθι που εξιστορείται στην συγκεκριμένη ταινία, δε μοιάζει με όλα τα υπόλοιπα που έχουμε παρακολουθήσει. Η εναλλακτική πραγματικότητα, ο κόσμος του ονείρου και το υποσυνείδητο είναι διάχυτα στην ταινία. Όλα μπλέκονται μεταξύ τους με έναν ιδιαίτερο και ταυτόχρονα περίεργο τρόπο. Έντονο είναι και το στοιχείο της παρακμής, της κατάπτωσης του άλλοτε μεγάλου και τρανού Dr. Parnassus. Ίσως ένα μήνυμα που ήθελε να περάσει ο Gilliam είναι το γεγονός ότι πλέον οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ό,τι τους συνδέει με τις ρίζες τους και με τις παλιότερες εποχές.

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές. Ο Christopher Plummer αποδίδει εξαιρετικά τον κουρασμένο και βασανισμένο Dr.Parnassus και η Lily Cole, που υποδύεται την κόρη του, καταφέρνει να ερμηνεύσει αποτελεσματικά το ρόλο της αλλόκοτης νεαρής κοπέλας. Φυσικά, τις εντυπώσεις κλέβει ο Heath Ledger, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η ερμηνεία του είναι αρκετά καλή και είμαι σίγουρη ότι αν ήταν εν ζωή θα είχε ακούσει διθυραμβικά σχόλια για αυτό το ρόλο.  Μετά το θάνατο του Heath Ledger, τρεις άλλοι ηθοποιοί ανέλαβαν να ερμηνεύσουν κάποια κομμάτια αυτού. Αυτοί οι τρεις είναι οι Johnny Depp, Colin Farrell και Jude Law. Όλοι τους ήταν πολύ καλοί και οφείλω να ομολογήσω ότι το τρικ με το οποίο εισήχθησαν αυτοί οι ηθοποιοί ήταν πολύ έξυπνο.

(συνέχεια…)

Σαν να πέρασαν τα χρόνια. 1995 ήταν η χρονιά, εγώ τότε με το ζόρι να έχω φτάσει στην ηλικία των δώδεκα και στις κλασικές εξόδους για κινηματογράφο παρέα με τους γονείς μου είχα παρακολουθήσει στο πρώτο Toy Story την ιστορία του Woody του αγαπημένου παιχνιδιού του μικρού Andy που ήρθε σε δύσκολη και συνάμα άβολη θέση με τον ερχομό ενός νέου παιχνιδιού του διαστημικού Buzz. Κόντρες, διαφωνίες και ανταγωνισμός είχαν συμπληρώσει την πανέμορφη ιδέα να πάρουν πρωταγωνιστικό ρόλο τα παιχνίδια και να τα παρακολουθήσουμε πως θα σκέφτονταν και πως θα ενεργούσαν αν είχαν βέβαια αυτή τη δυνατότητα. Το 1999 βγήκε η συνέχεια της πετυχημένης ταινίας και έντεκα χρόνια αργότερα η τριλογία συμπληρώθηκε. Το Toy Story 3 εξακολουθεί να παίζεται για ακόμα μια βδομάδα στους κινηματογράφους, έχει φτάσει στην έκτη θέση της λίστας με τις καλύτερες ταινίες του imdb και έχει συγκλονίσει κοινό και κριτικούς. Καθόλου άδικα θα συμπληρώσω.

Ο Andy έχει μπει στη διαδικασία της μετακόμισης για να ξεκινήσει μια νέα ζωή στο κολέγιο και πρέπει να αποφασίσει ποια από τα υπάρχοντα του θα τον συντροφεύσουν στο νέο δρόμο που ανοίγεται μπροστά του και ποια θα αφήσει πίσω. Τα αγαπημένα του παιχνίδια προβληματίζονται μη γνωρίζοντας αν έχουν θέση στη καινούρια του ζωή και ανησυχούν μήπως βρεθούν στον πάτο κάποιας χωματερής. Από μια παρεξήγηση τελικά θα βρεθούν σε παιδικό σταθμό όπου όλα δείχνουν πως η ζωή τους θα είναι ονειρική αλλά πολύ σύντομα συναντάνε τους κακούς της υπόθεσης και προσπαθούν να διαφύγουν από τα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν.

Στις ταινίες κινουμένων σχεδίων υπάρχει πάντα η διαφορά στην οπτική γωνία ανάλογα με την ηλικία του θεατή. Μικροί μεγάλοι λοιπόν και όσο και αν δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τις συγκεκριμένες λέξεις μου είναι δύσκολο να τις αποφύγω. Οι μικροί εστιάζουν στα όμορφα χρώματα, στην ανάλαφρη προσέγγιση, στα πετυχημένα αστεία ενώ αντίθετα οι μεγάλοι ορισμένες φορές προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι προσπαθώντας πολλές φορές να διακρίνουν κρυφά μηνύματα, αναφορές στην πολιτική ζωή και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το Toy Story 3 στέκεται με αξιοπρέπεια και στις δύο κατηγορίες ανθρώπων ξεκινώντας και τελειώνοντας δείχνοτας σαφή προτίμηση στη δεύτερη κατηγορία την οποία αγνοεί επιδεικτικά στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας.

(συνέχεια…)

Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να μην έχει χορέψει έστω και μία φορά κάποιο τραγούδι των ABBA. Προφανώς το musical “Mamma Mia” είναι γεμάτο από τραγούδια του αγαπημένου συγκροτήματος και μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστές την Meryl Streep, τον Pierce Brosnan, τον Colin Firth και τον Stellan Skarsgard στους βασικούς ρόλους. Η ταινία είναι μουσικοχορευτική, δηλαδή πολύ απλά σε «ανύποπτες» φάσεις, οι ηθοποιοί σταματούν τους διαλόγους και αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν τις γνωστές επιτυχίες των ABBA.

Η ταινία είναι άκρως καλοκαιρινή και διαδραματίζεται σε ελληνικά τοπία.  Πιο συγκεκριμένα οι τοποθεσίες στις οποίες έγιναν τα γυρίσματα είναι η Σκόπελος και το Πήλιο (συγκεκριμένα η τοποθεσία Νταμούχαρη). Τα τοπία είναι υπέροχα, ήλιος, θάλασσα και καλοκαιρινή διάθεση! Τι καλύτερο για φτιάξει τη διάθεση και του πιο στενοχωρημένου θεατή. Η πλοκή είναι απλή αλλά στην ουσία περνάει σε δεύτερη μοίρα αφού το βασικό στοιχείο της ταινίας είναι η ερμηνεία των τραγουδιών.

Η Meryl Streep είναι εκπληκτιηκή! Τόσο στην ερμηνεία του ρόλου όσο και στην ερμηνεία των τραγουδιών. Ειλικρινά μου έκανε εντύπωση που απέδωσε το ρόλο με εξαιρετική ευκολία και η ερμηνεία του τραγουδιού “The Winner Takes It All” μπορεί άνετα να συγκριθεί με μία αντίστοιχη ερμηνεία από κάποια καταξιωμένη τραγουδίστρια. Επίσης πολύ καλή ήταν και η νεαρή Amanda Seyfried που με τη ζωντάνια και τη δροσιά της κατάφερε να με εκπλήξει. Εξίσου καλή ήταν και στο κομμάτι του τραγουδιού. Οι άντρες της παρέας δεν ήταν τόσο εντυπωσιακοί αλλά σίγουρα δεν αποτελούν παραφωνία στην ταινία.

(συνέχεια…)

Με μεγάλη χαρά αποφάσισα να παρακολουθήσω την ταινία “Up in the Air” για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Jason Reitman, ο οποίος σκηνοθέτησε την πολύ καλή ταινία “Thank you for Smoking” και την επίσης αξιόλογη ταινία (για την οποία υπάρχει ήδη κριτική) “Juno”. Δεύτερον, γιατί τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει αναλάβει ο George Clooney. Η υπόθεση της ταινίας είναι ιδιαίτερη. Ο Ryan Bringham (George Clooney) εργάζεται σε μία εταιρεία και η φύση της δουλειάς του είναι τέτοια που αναγκάζεται να ταξιδεύει συνεχώς. Δε θέλω να αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία για την πλοκή της ταινίας, αρκεί να σας πω ότι είναι ενδιαφέρουσα και έξυνπη.

Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του σκηνοθέτη της ταινίας είναι ότι μπορεί να αποδώσει με ευκολία, χαρακτήρες που είναι δύσκολοι. Καταφέρνει να τους κάνει προσιτούς στο κοινό με αποτέλεσμα να μπορεί να βιώσει μαζί τους την κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουν. Σίγουρα αυτό επιτυγχάνεται και σε αυτή την ταινία. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς ο George Clooney ερμηνεύει ένα ρολό που κατά την γνώμη μου είναι πολύ κοντά στον πραγματικό του χαρακτήρα ή τουλάχιστον σε αυτόν που θέλει να περάσει στα μέσα. Πιο συγκεκριμένα, ο ήρωας της ταινίας είναι ο κλασσικός εργένης που προτιμά τη χλιδάτη ζωή από την οικογενειακή ηρεμία, αποφεύγει τις δεσμεύσεις και η καριέρα του έχει πάντα τον πρώτο λόγο.

Αναμφισβήτητα η ταινία θέλει να αγγίξει και να κριτικάρει κοινωνικά φαινόμενα της σύγχρονης κοινωνίας. Σίγουρα ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να τα προβάλει είναι έξυπνος. Όμως κάτι δεν κολλάει. Νιώθω ότι ούτε ο σκηνοθέτης αλλά ούτε και ο πρωταγωνιστής παίρνουν θέση. Ο George Clooney αλλάζει συνεχώς διάθεση και συναισθήματα χωρίς να ξεκαθαρίζει τη θέση του. Θεωρώ ότι οι δευτερεύοντες ρόλοι, που ερμηνεύτηκαν με μεγάλη επιτυχία από τις κυρίες Vera Farmiga και Anna Kendrick, είναι πιο καλοδουλεμένοι και πιο συγκροτημένοι.

(συνέχεια…)

Ο Woody Allen επέστρεψε. Και επέστρεψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με μία κωμική ταινία. Ο βασικός ήρωας της ταινίας είναι ο Boris Yellnikoff (Larry David),  οποίος συγκεντρώνει πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είναι υποχόνδριος, γκρινιάρης, αγοραφοβικός, νευρικός αλλά και έξυπνος. Είναι σίγουρα από τους πιο απολαυστικούς ήρωες που έχουν υπάρξει σε ταινία και από τους πιο πετυχημένους που έχει δημιουργήσει ο Woody Allen.

Η ταινία εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη, όπου ο βασικός ήρωας βρίσκει στο κατώφλι του σπιτιού του μία νεαρή κοπέλα από το Mississippi. Αρχικά η κοπέλα θα μείνει σπίτι του για ένα βράδυ και σιγά σιγά η ιστορία εξελίσσεται.  Η απλότητα και η αμεσότητα είναι χαρακτηριστικά στοιχεία της ταινίας. Ο Woody Allen, χωρίς να αναλώνεται σε σκηνικά εντυπωσιασμού, στρέφεται κυρίως στην ανάπτυξη των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν στην ταινία. Το τελικό αποτέλεσμα είναι υπέροχο!

Θα ήταν αδικία όμως να αξιολογήσω μόνο τον Woody Allen, γιατί σημαντικό ρόλο σε κάθε ταινία διαδραματίζουν και οι ηθοποιοί. Έτσι, ο βασικός πρωταγωνιστής (Larry David) ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία τον κεντρικό ήρωα. Παρόλες τις ιδιαιτερότητες του ήρωα που υποδύεται, καταφέρνει να αγγίξει το κοινό και αναμφίβολα να προκαλέσει το γέλιο σε πολλά σημεία. Ο χαρακτήρας της νεαρής και ελαφρώς ελαφρόμυαλης Melodie St.Ann Celestine (Evan Rachel Wood) αποτελεί μία ακόμη εξαιρετική δημιουργία του Woody Allen και η ηθοποιός Evan Rachel Wood με εξέπληξε ευχάριστα με την ερμηνεία της.

(συνέχεια…)

500 days of summer. Πρωτότυπο, έξυπνο, κυνικά ρεαλιστικό. Πρόκειται για μία ταινία που τράβηξε την προσοχή πολλών θεατών και έκανε ακόμη περισσότερους να ταυτιστούν με κάποιον από τους ήρωές της.

Μία ταινία από την οποία δε λείπουν οι εκπλήξεις καθ’ όλη τη διάρκειά της… και όχι μόνο. Λίγο τα πισωγυρίσματα που φαίνεται, προς το τέλος να καταλήγουν κάπου τελικά, λίγο η “κακοτυχία” του Tom που μπορεί και να συνέβη για καλό, λίγο ο υπερβολικός χαρακτήρας της Summer που σιγά 0 σιγά αλλάζει δείχνοντας ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή συνθέτουν ένα συνεχώς εξελισσόμενο υλικό που κρατά τον θεατή σε αγωνία.

Όπως όμως είπα παραπάνω, οι εκπλήξεις αυτής της ταινίας δεν περιορίζονται αποκλειστικά στο περιεχόμενό της. Φαίνεται πως οι πρωταγωνιστές δεν περιορίστηκαν μόνον στα γυρίσματα της ταινίας αυτής κάθε αυτής. Συμμετέχουν επίσης σε ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και video clip, στο οποίο υποδύονται, τι άλλο, ένα αλλόκοτο ζευγάρι.

Απολαύστε το video στη συνέχεια του άρθρου…

(συνέχεια…)

Μετά από την προτροπή του αναγνώστη Roberto, ο οποίος ελπίζω να μας τιμήσει διαβάζοντας και αυτή την κριτική, επέλεξα να δω την ταινία “The Invention of Lying”. Διαβάζοντας λίγα πράγματα για την υπόθεση, μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα και έξυπνη. Η ταινία διαδραματίζεται σε μία εποχή που η έννοια του ψέματος δεν υφίσταται. Η λέξη ψέμα δεν υπάρχει καν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων. Πιο απλά, αν εγώ δηλώσω ότι κατάγομαι από τη Σιβηρία τότε κανείς δεν μπορεί να με αμφισβητήσει!!

Ο Mark Bellison (Ricky Gervais) είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, ο οποίος δεν είναι και ιδιαίτερα επιτυχημένος στη ζωή του. Βγαίνει κάποια ραντεβού με την πολύ όμορφη Anna McDoogles (Jennifer Garner) χωρίς όμως να καταφέρει να τη συγκινήσει. Ξαφνικά όμως η ζωή του θα αλλάξει, καθώς θα μπορέσει να πει το πρώτο ψέμα. Οι καταστάσεις που ακολουθούν είναι τραγελαφικές και σίγουρα θα σας κάνουν να χαμογελάσετε.

Δυστυχώς, αν και η αρχική ιδέα για την ταινία ήταν έξυπνη, υπάρχουν κάποιες στιγμές που η ταινία ξεχειλώνει. Ίσως μερικοί να το θεωρήσουν σαν ένα τρόπο κριτικής, στο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ευκολόπιστοι και πιστεύουν πράγματα χωρίς να έχουν κάποιες αποδείξεις. Ή ότι απλά θέλουν να αγκιστρωθούν σε καταστάσεις για να μπορέσουν να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία. Αλλά κάποιους άλλους ίσως τους ξενίσει η ελαφρώς παράλογη πλοκή.

(συνέχεια…)

Εναλλακτικός τίτλος και ελαφρώς πιο πιασιάρικος θα μπορούσε να ήταν το: Θρίλερ, ένα είδος προς εξαφάνιση. Πραγματικά απορώ τι γίνεται με τη συγκεκριμένη κατηγορία ταινιών τα τελευταία χρόνια. Όλα πολυδιαφημίζονται σαν η μεγαλύτερη επιτυχία των τελευταίων ετών και καταντάνε μια ανούσια επανάληψη χιλιοειδωμένων καταστάσεων με μηδενική ατμόσφαιρα με το Paranormal Activity να μου έρχεται πρώτο στο μυαλό ως το πιο πρόσφατο όλων. Χαριτολογώντας συνηθίζω να λέω ότι καλό θρίλερ έχουμε να δούμε από το 1980 που βγήκε στις αίθουσες το Shining του Kubrick. Εντάξει το παραδέχομαι είμαι υπερβολικός αλλά αν αφήσουμε απέξω κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις(Funny Games, Το κορίτσι που γυρνούσε τις σελίδες, Ring) και κοιτάξουμε την πληθώρα ταινίων που κυκλοφόρησαν από τότε θα συμφωνήσουμε όλοι ότι στην πλειοψηφία τους το αποτελέσμα δεν είναι το αναμενόμενο.

Το Orphan συγκαταλέγεται στις ταινίες που κατάφεραν να διαδωθούν γρήγορα από στόμα σε στόμα δημιουργώντας παράλληλα ένα φανατικό κοινό που τις τοποθετεί χωρίς δεύτερη σκέψη στη λίστα των προτιμήσεων του. Ρίχνοντας μια ματιά στους συντελέστες της ταινίας ο αρχικός ενθουσιασμός πολλών από τους θεατές της ταινίας μοιάζει αβάσιμος. Τη σκηνοθεσία και τη πιο δύσκολη αποστολή αναλαμβάνει ο Jaume Collet-Serra που έχει να παινεύεται (;) για τη δημιουργία του Goal 2 και του House of Wax. Δεν σας λένε κάτι οι τίτλοι; Τυχεροί είστε.  Σεναριογράφος ο άσημος David Johnson και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Isabelle Fuhrman, Peter Sarsgaard, Vera Farmiga που δεν έχουν να επιδείξουν κάτι ιδιαίτερο στο βιογραφικό τους.

(συνέχεια…)

Η υπόθεση της ταινίας είναι απλή. Ο Doug (Justin Bartha) ετοιμάζεται να παντρευτεί. Φυσικά, όπως κάθε αμερικάνος πολίτης, δε θα μπορούσε να μην τιμήσει το θεσμό του bachelor party. Για το λόγο αυτό ξεκινάει μαζί με τους κολλητούς του, Phil (Bradley Cooper) και Stu (Ed Helms) για το Las Vegas. Την παρέα τους συμπληρώνει ο ιδιόρρυθμος Alan (Zach Galifianakis). Όλα εξελίσσονται ιδανικά, όμως το επόμενο πρωί, πολλές εκπλήξεις περιμένουν την παρέα! Έτσι ξεκινάει η δράση!

Οι τρεις βασικοί χαρακτήρες (Phil, Stu και Alan), είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο πρώτος είναι ο πονηρός, ο δεύτερος είναι ο καθωσπρέπει, συνεπής άνθρωπος και ο τελευταίος είναι ο ιδιαίτερος και απρόσμενος χαρακτήρας. Οι τρεις ηθοποιοί ερμηνεύουν τους ρόλους τους με μεγάλη επιτυχία. Ο καθένας προσδίδει συγκεκριμένα στοιχεία στο χαρακτήρα του και το τελικό αποτέλεσμα είναι σίγουρα ευχάριστο. Την παράσταση όμως κλέβει ο Zach Galifianakis (με ελληνική καταγωγή), ο οποίος ερμηνεύει ένα ρόλο που σίγουρα ο σκοπός του είναι να προκαλέσει γέλιο. Όμως η ερμηνεία του και οι μορφασμοί του, είναι ικανοί να σας κάνουν να γελάσετε με την ψυχή σας.

Η ταινία είναι αναμφισβήτητα κοντά στα αμερικάνικα κλισέ και ακριβώς για αυτό το λόγο είχε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι μία ταινία η οποία δεν μπορεί να κεντρίσει και το ενδιαφέρον του Έλληνα θεατή. Περιέχει τρελές καταστάσεις, που σίγουρα είναι εκτός πραγματικότητας, αλλά ειλικρινά υπάρχουν τόσο απολαυστικές ερμηνείες και γερές δόσεις γέλιου, που δε θα σας ενοχλήσουν.

(συνέχεια…)

Φρέσκια φρέσκια η παραλαβή στα video clubs για μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες. Αρχικά να αναφερθώ στην έκδοση του dvd που επιεικώς μπορεί να χαρακτηριστεί φτωχή. Περιέχει μόλις το trailer της ταινίας και έντεκα λεπτά από σχολιασμό των συντελεστών της. Κακό της εταιρίας που θα μπορούσε να δίνει περισσότερα κίνητρα σε όλους τους θεατές της. Βεβαίως όλα αυτά δεν αφορούν τίποτα άλλο από το φαίνεσθαι γιατί ο πραγματικός λόγος της ενοικίασης ενός dvd είναι η ίδια η ταινία απλώς πολλοί από τους ενοικιαστές προτιμούν η κυκλοφορία να συνοδεύεται και με πολλά χαριτωμένα καλούδια. Ο υποφαινόμενος δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία για αυτό ας περάσουμε κατευθείαν στο ουσιαστικό κομμάτι της υπόθεσης.

Η ταινία είναι βασισμένη στο διήγημα του Cormac McCarthy που ομολογώ πως δεν το έχω διαβάσει αλλά ξέρω πως έχει πάρει καλές κριτικές και πως έχει μεγάλο αναγνωστικό κοινό. Τη σεναριακή μεταφορά ανέλαβε ο Joe Penhall, τη σκηνοθεσία ο John Hillcoat με πρόσφατη δημιουργία το όχι και τόσο συνηθισμένο western Proposition και τέλος το soundtrack το έχουν επιμεληθεί οι Nick Cave και Warren Ellis. Τον πρώτο υποθέτω πως τον γνωρίζετε οι περισσότεροι. Οι δύο τους είχαν γράψει τη συγκλονιστική μουσική για μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων το Assasination of Jesse James by the Coward Robert Ford.

(συνέχεια…)