You Are Here: Home » Ψυχαγωγία » Βιβλία (Page 3)

Η παγίδα – Μέρος Β΄

 «Χένρι, εγώ είμαι».  «Χάρβεϊ! Επιτέλους! Έμαθα για την Ανν. Με πήρε ο διοικητής». Δεν είχαν χάσει χρόνο. Είχαν φροντίσει να ενημερώσουν το τμήμα με το οποίο συνεργαζόταν στην πόλη. «Πιστεύεις και εσύ ότι το έκανε;» Ακολούθησε μια σιγή δευτερολέπτων, αρκετή για να ανησυχήσει για την εμπιστοσύνη του πρώην συνεργάτη του. «Όχι, δεν πιστεύω τίποτα. Την ξέρω τη γυναίκα σου. Είναι ένας άγγελος». «Σ’ ευχαριστώ», ψ ...

Read more

Η παγίδα – Μέρος Α΄

Ο Χάρβεϊ έψαχνε τα γυαλιά του, εξοστρακίζοντας όποιο περιττό εμπόδιο βρισκόταν ανάμεσα σε εκείνον και το εύρημά του. Είχε ένα διαολεμένο άγχος. Ένα άγχος, που του στερούσε τη συγκέντρωση. Δεν ήταν ο χαρακτηριστικός τύπος ντεντέκτιβ. Δεν ήταν διόλου γεροδεμένος, όπως άλλοι συνάδελφοί του. Ήταν αδύνατος, μεσαίου αναστήματος και μεγάλος σε ηλικία. Ωστόσο, δεν υστερούσε. Λογιζόταν ως αρκετά έμπειρος και με εύστ ...

Read more

Ο πλάτανος

«Πάλι εκεί κάθεται;» Γύρισε το κεφάλι της προς τη μεριά του. Πού τον έψαχνε πού τον έβρισκε, ήταν πάντα εκεί. Χειμώνας τώρα, είχε αφήσει στην άκρη τις μπύρες και έπινε τα ποντς στη ζεστή γωνία του μαγαζιού, πλάι στη τζαμαρία. Το καφενείο, είχε πάρει το όνομά του από το πλατάνι που είχε φυτέψει όταν ήταν ακόμα νέος, ακριβώς απέξω. Είχαν περάσει από τότε περίπου σαράντα χρόνια και βάλε. Είχε έρθει και αυτό κα ...

Read more

Το Σπίτι των Σκιών

“Το Σπίτι των Σκιών” της Χρυσηίδας Δημουλίδου κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που μας μεταφέρει μέσα από τις σελίδες του ένα μεγάλο έρωτα που έμεινε ανικανοποίητος αλλά και αναλλοίωτος ανά τα χρόνια. Έναν έρωτα διεκδικητικό που ζητά δικαίωση έστω και καθυστερημένα. Είναι ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό που μας γεμίζει συναισθήματα, αγάπη, ευτυχία, προσμονή, απελπισία, αγ ...

Read more

Το παρτέρι με τις τριανταφυλλιές

Πέρασε τη σκουριασμένη καγκελόπορτα. Η υγρασία είχε ποτίσει το σίδερο και κομμάτια σκουριάς ξέμειναν στην παλάμη του. Τα σκούπισε στη φόρμα και προχώρησε. Μόλις πάτησε στο πλατύσκαλο, τα πόδια του μπουρδουκλώθηκαν στα φυτά που είχαν πλέξει το σώμα τους αναμεταξύ τους. Δεν θυμόταν άλλοτε, να είχαν ξεπεταχτεί τόσο πολύ από το χώμα. Αλλά τώρα, είχαν χάσει το πράσινο χρώμα τους και είχαν μια απόχρωση ωχρού κίτρ ...

Read more

Το χνέρι του βοσκού

Κάθε μέρα, σταματούσα και θωρούσα εκείνον τον ψηλό μαντρότοιχο στο τέλος του δρόμου. Αναρωτιόμουν, τι στο διάτανο ήταν από ’κει πίσου. Ήταν καμωμένος από τσιμεντόλιθο και είχε ύψος ίσαμε τα 10 μέτρα. Ούτε κεραμίδι δε φαινόταν. Ήταν φανταχτερός για τα γούστα του χωριού, όπου ήταν γεμάτο χαμόσπιτα και παράγκες. Το πιο καλοβαλμένο σπιτικό, ήταν εκείνο του Κότσου. Και αυτό, επειδή τα έβγανε όλα και τα έβανε από ...

Read more

Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν

Ένα ελαφρύ τρίξιμο, περνούσε μέσα από τις γρίλιες του παλιού ξύλινου παντζουριού. Με τη βοήθεια του αέρα, ταξίδευε μέχρι τα αυτιά μου και με γαργαλούσε ευχάριστα. Τι όμορφο άκουσμα! Για χρόνια με νανούριζε, σαν μια προσεγμένη μελωδία. Σαν έπεφτα να ξαπλώσω και άκουγα αυτόν τον αχνό γλυκό ήχο, φανταζόμουν την κυρά Λένη από πάνω, καθισμένη στην ψηλόπλατη κουνιστή της καρέκλα, καμωμένη από μασίφ, να γέρνει πέρ ...

Read more

© 2007-2013 Powered By Websthetics

Scroll to top