Ο Χιου Τζάκμαν επιστρέφει ως Γούλβεριν σε μια ταινία πολύ διαφορετική από τους X-Men που έχουμε συνηθίσει. Μια ταινία πιο ενήλικη, πιο ώριμη και χωρίς περιττές φαντασμαγορικές σκηνές δράσεις, που προσφέρει κάτι πραγματικά καινούριο στον τομέα των superhero movies.
Logan (2017) – Δράμα επιστημονικής φαντασίας, 130΄
Σενάριο: Scott Frank, James Mangold & Michael Green
Σκηνοθεσία: James Mangold
Πρωταγωνιστούν: Hugh Jackman, Patrick Stewart, Dafne Keen
Ένας γερασμένος Γούλβεριν προσπαθεί να αποσυρθεί από την ενεργό δράση μαζί με τον ακόμα πιο γερασμένο Xavier, αλλά λίγο η τύχη, λίγο κάποια μυστικά του παρελθόντος που τους καταδιώκουν θα τους αναγκάσουν να λάβουν δράση για τελευταία φορά.
Το Λόγκαν λαμβάνει χώρα σε μια εποχή που η ομάδα των μεταλλαγμένων υπερηρώων X-Men έχει πρακτικά αφανιστεί. Οι μόνοι που απεικονίζονται να έχουν επιβιώσει είναι ο Γούλβεριν (Jackman) και ο καθηγητής Xavier (Stewart), με το δεύτερο να ταλαιπωρείται από πολύ επικίνδυνες –περισσότερο για τους άλλους παρά για τον εαυτό του- κρίσεις και να χρειάζεται διαρκώς παρακολούθηση, την οποία αναλαμβάνει ο επίσης γερασμένος Γούλβεριν με τον Κάλιμπαν (Stephan Merchant), έναν άλλο μεταλλαγμένο.
Ταυτόχρονα, ωστόσο, εν αγνοία του Γούλβεριν, ένα διαβολικό σχέδιο δημιουργίας και εκπαίδευσης μεταλλαγμένων πραγματοποιείται στο Μεξικό, με πολλά παιδιά να έχουν γεννηθεί και να ζουν υπό απάνθρωπες συνθήκες με μόνο στόχο να γίνουν οι τέλειοι πολεμιστές. Ένα κοριτσάκι, η Laura (Dafne Keen), με ικανότητες πολύ παρόμοιες με του Γούλβεριν, έχει αποδράσει και προσπαθεί να φτάσει σ΄ ένα καταφύγιο μεταλλαγμένων, οπότε ο Xavier πείθει τον τελευταίο να αναλάβουν τη διάσωση.
Τα τελευταία 2-3 χρόνια βλέπουμε συχνά ταινίες να προσπαθούν να μας δείξουν ένα πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο των αγαπημένων σούπερ ηρώων, αλλά το Λόγκαν είναι η πρώτη που κατορθώνει πραγματικά να σου προκαλέσει συναισθηματικές αντιδράσεις και να σε κάνει να ταυτιστείς με τους ήρωες. Βετεράνοι πια, οι άλλοτε κραταιοί Γούλβεριν και Xavier παλεύουν με την πίκρα τους για το παρελθόν και την απαισιοδοξία τους για το μέλλον.
Η αντίθεση μεταξύ των δύο βετεράνων X-Men και της μικρής Laura, την οποία ο Γούλβεριν αρχικά θεωρεί βάρος αλλά σταδιακά συνδέονται συναισθηματικά, ενώ ο Xavier την έχει κάτι σαν εγγονή του, φανερώνει εύστοχα το χάσμα γενεών και την κατάσταση διαδοχής. Ακόμα και στον κόσμο των superheroes, κανείς δε ζει για πάντα, όλοι κάνουν τον κύκλο τους και άλλοι παίρνουν τη θέση τους. Η ταινία κάνει το θεατή να το αντιληφθεί άμεσα αυτό, μέσα από σκηνές ιδιαίτερα συγκινητικές, ειδικά για το είδος της, και θα στεκόταν εξαιρετικά ως μια μεμονωμένη δραματική ταινία χωρίς τα γνωστά ονόματα των ηρώων της και τις υπερφυσικές ικανότητές τους.
Αυτό δε σημαίνει ότι η ταινία δε διαθέτει δράση, υπερσύγχρονα εφέ κι όλο το πακέτο που πάει μαζί με το όνομα «Marvel». Εδώ, όμως, ακόμη και οι πιο φαντασμαγορικές σκηνές είναι πιο ωμές, πιο ενήλικες, πιο ώριμες. Εδώ πραγματικά στεναχωριέσαι όταν βλέπεις κάποιον να σκοτώνεται (εκτός αν είναι από τους «κακούς» φυσικά), εδώ αισθάνεσαι πως ακόμη και οι πιο ισχυροί και αγαπημένοι σου ήρωες δεν είναι ούτε ανίκητοι ούτε αθάνατοι. Η ταινία καθιστά τους πάντες ευάλωτες, άρα και τον ίδιο το θεατή, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά της.
Τα εύσημα για το επίτευγμα αυτό πρέπει να αποδωθούν κυρίως στο σκηνοθέτη-σεναριογράφο James Mangold (Walk the Line, 3:10 to Yuma, Wolverine), έναν άνθρωπο πολύ καλό στο να συνδυάζει δράση και συναίσθημα. Εξαιρετικές βέβαια είναι και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών και ιδιαίτερα του Τζάκμαν, ο οποίος προσδίδει κλιμακούμενα κατά τη διάρκεια της ταινίας περισσότερο βάθος και χαρακτήρα στον ήρωα που υποδύεται, με αποτέλεσμα ο Γούλβεριν να είναι ό,τι πιο πλήρες έχουμε δει σε σούπερ ήρωα τα τελευταία χρόνια.
Όπως και η ταινία συνολικά, άλλωστε, είναι η πιο πλήρης, μεστή και συγκροτημένη superhero movie μετά τον επικό Σκοτεινό Ιππότη του Νόλαν, εν έτει 2008. Ίσως απογοητευτούν οι σκληροπυρηνικοί΄φαν των X-Men από την «υπερβολικά ανθρώπινη» απεικόνιση των αγαπημένων τους ηρώων, καθώς και από τα όσο συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ταινίας, αλλά γενικά η ταινία είναι must-see ακόμη και για κάποιον χωρίς ιδιαίτερη επαφή με το… αντικείμενο. Ίσως να είναι μια μεμονωμένη προσπάθεια, ίσως να αποτελεί μέρος μιας γενικότερης «στροφής» της Marvel σε πιο σοβαρές και λιγότερο «εφηβικές» ταινίες. Το μέλλον θα δείξει…
Βαθμολογία: 8/10
