Για 29η χρονιά διοργανώνεται στην περιοχή του Λευκού Πύργου το παραδοσιακό, πλέον, φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης το οποίο έχει συνδεθεί με βροχές, ανέμους και κρύο! Το φεστιβάλ διοργανώνεται από το 1982 ανελλιπώς από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία αν κρίνουμε από την συμμετοχή του κοινού.

Φέτος η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί από τις 28 Μαΐου ως τις 13 Ιουνίου και θα είναι αφιερωμένη στα 90 χρόνια από την γέννηση της Μελίνας Μερκούρη. Το φεστιβάλ φέτος πραγματοποιείται με την συνεργασία του Δήμου Θεσσαλονίκης, του Κέντρου Πολιτισμού Νοτιοανατολικής Ευρώπης, του Υπουργείου Πολιτισμού και της Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας – Θράκης.

Κάθε χρόνο εκτιμάται ότι περνάνε από τα εκθετήρια περισσότεροι από 600.000 επισκέπτες διαφόρων ηλικιών, ενώ παράλληλα με την έκθεση βιβλίου φιλοξενούνται και διάφορες άλλες εκδηλώσεις όπου λόγου, μουσικής, θεάτρου και χορού.

Πάντως, μπορεί το φεστιβάλ να ξεκινάει στις 28 Μαΐου, τα επίσημα εγκαίνια όμως θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 29 Μαΐου 2010, στις 20.30. Το κοινό θα μπορεί να επισκεφτεί τον χώρο του φεστιβάλ καθημερινά από τις 18:30 έως 23.00 και τις Κυριακές από τις 10:30 έως τις 13.30 και από τις 18:30 έως τις 23.00.

Καλή σας διασκέδαση και πάρτε μαζί σας μία ομπρέλα καλού κακού!

Θεσσαλονίκη – Πόλη του μέλλοντος. Σε καμία περίπτωση η Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί την πόλη του μέλλοντος, ωστόσο έχει την τιμή να φιλοξενεί το πρώτο φεστιβάλ καινοτομίας υπό αυτή την ονομασία.

Το φεστιβάλ θα λάβει χώρα από 10 ως 16 Μαΐου 2010 και θα περιέχει, μεταξύ άλλων, φουτουριστικές καινοτομίες του MIT, συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εκδηλώσεις με τη συμμετοχή «γκουρού» των νέων τεχνολογιών!

Το φεστιβάλ είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Το κύριο μέρος του φεστιβάλ θα στεγαστεί στην Αποθήκη Δ’ του λιμανιού όπου θα υπάρχει έκθεση καινοτόμων εφαρμογών και προϊόντων (οι φουτουριστικές εφαρμογές του ΜΙΤ που λέγαμε, πρωτότυπες στάσεις λεωφορείου, πρωτοποριακά gadgets, έξυπνα οικολογικά υλικά και άλλα).

Παράλληλα, ένα “Πράσινο Σπίτι” θα στηθεί στο εμπορικό κέντρο Mediterranean Cosmos, αρκετά “Innovation Cafe” θα λειτουργήσουν σε ολόκληρη την πόλη ενώ θα υπάρχουν και κάποιες ομιλίες-διαλέξεις-ημερίδες οι οποίες θα διοργανωθούν στις 14 Μαΐου στην Αποθήκη Δ’ του λιμανιού με τίτλους “Το Διαδίκτυο ως μοχλός ανάπτυξης του εμπορίου και των επιχειρήσεων”, “Social Media: νέοι τρόποι επικοινωνίας” και “MIT και Augmented Reality: μια νέα πραγματικότητα γεννιέται στην πόλη, την καθημερινότητα και τον πολιτισμό”.

(συνέχεια…)

Όλοι ξέρουμε να γκρινιάζουμε για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πόλη μας, ωστόσο λίγοι έχουν το κουράγιο και την δύναμη να βγουν και να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Όταν αυτοί οι “λίγοι” είναι παιδιά που αγωνίζονται με δημιουργικότητα για το μέλλον τους, τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι είναι να τα στηρίξουμε με όλα μας τα μέσα!

Μία τέτοια προσπάθεια θα λάβει χώρα στις 24 και 25 Απριλίου από τις 11.00 μέχρι τις 16.00 στον χώρο της πλατείας Ναυαρίνου στην Θεσσαλονίκη. Εκεί θα λάβει μέρος το event με τίτλο Παίζω-δρω-mότiΟΝ το οποίο διοργανώνεται από το τμήμα της σχολής στελεχών της ΧΑΝΘ. Στην εκδήλωση αυτή, παιδιά ηλικίας 15 ετών θα παρουσιάσουν ένα κάρο projects τα οποία θα περιλαμβάνουν εκθέσεις φωτογραφίας, παιχνίδια με την συμμετοχή του κόσμου, ενημέρωση των πολιτών για ευαίσθητα κοινωνικά  (και μη) θέματα, συναυλίες και άλλα πολλά!

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο δελτίο τύπου που ακολουθεί καθώς και στα βιντεάκια (που επίσης ακολουθούν) από τις προηγούμενες διοργανώσεις. Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη… Κλείστε από τώρα τα πρωινά του συγκεκριμένου διήμερου. Μία βόλτα από την πλατεία Ναυαρίνου κατά την διάρκεια της εκδήλωσης θα σας γεμίσει χαρά, αγάπη και ελπίδα! Trust me!

(συνέχεια…)

Πως και πως το περίμενα να κάνουν συναυλία οι Skaribas στην Θεσσαλονίκη κι επιτέλους η φοβερή στιγμή ήρθε! Τι εστί Skaribas; Είναι εκείνη η ανεκδιήγητη punk – ska – reggeae μπάντα που μας έκανε να χοροπηδάμε με το εξίσου ανεκδιήγητο και άκρως αντικομφορμιστικό τραγουδάκι “Άσε με μάνα, σηκώνω μοϊκάνα…”. Μια παρέα πολυμελής, δέκα ή έντεκα ή δώδεκα, δεν τους μέτρησα να σας πω την αλήθεια, με έδρα την Θεσσαλονίκη, αν και οι off the record πηγές μου κάτι μου εκμυστηρεύτηκαν και για την πόλη της Έδεσσας.

Μετά το πρώτο χτύπημά τους με τον “Αντιτουριστικό” δίσκο τους, έρχονται να δώσουν το δεύτερο, με παρουσίαση εντελώς νέου υλικού με τίτλο “Εναλλακτικές Μορφές Φλερτ” σε παραγωγή του Ασκληπιού Ζαμπέτα (Τρύπες λέμε!!!). Αύριο ημέρα Πέμπτη, 18 του Μάρτη οι πόρτες του Block 33 θα ανοίξουν στις 21.00 και για τις επόμενες δύο ώρες μαντεύω θα δοθεί ρεσιτάλ παραληρήματος. Και μην ακούσω γκρίνιες περί οικονομικής στενότητας, το εισητήριο κοστίζει μόνο 8 ευρώ – μαζί με την μπυρίτσα σας! Καλά εγώ δεν το χάνω με τίποτε, εσείς; Ραντεβού εκεί για την ώρα και σύντομα έρχεται και η Άνοιξη!

(συνέχεια…)

Σε περίπου 30 ημέρες θα μπορούν οι Έλληνες να ταξιδεύουν στις ΗΠΑ χωρίς να χρειάζεται να προβούν στην έκδοση βίζας. Αυτό έγινε γνωστό χθες από το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Την απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να καταργήσει τη βίζα για τους Ελληνες που επιθυμούν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ, ανακοίνωσε η Αμερικανίδα υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας, Τζάνετ Ναπολιτάνο. Στις δηλώσεις της επισήμανε ότι οι προσπάθειες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την ταυτόχρονη διευκόλυνση των νόμιμων ταξιδιών και των εμπορικών συναλλαγών βασίζονται στη συνεργασία. Κάλεσε, δε, τη χώρα μας να συμβάλει στην ανταλλαγή πληροφοριών και στοιχείων για τους ταξιδιώτες και να συνεχίσει την εφαρμογή κανόνων ασφαλείας υψηλών προδιαγραφών. Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, για να αποφασίσει την ένταξη της Ελλάδας στο  Πρόγραμμα Κατάργησης της Βίζας (Visa Waiver Program), έκρινε ότι η χώρα μας ικανοποιεί τα κριτήρια ανταλλαγής πληροφοριών, της έγκαιρης αναφοράς για απολεσθέντα ή κλεμμένα διαβατήρια, των αποτελεσματικών συνοριακών ελέγχων και της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Όπως ανακοινώθηκε εν συνέχεια από την Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα, το Πρόγραμμα Κατάργησης της Βίζας επιτρέπει σε Έλληνες να ταξιδεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες για τουρισμό ή κάποιους επιχειρηματικούς λόγους, και να παραμένουν εκεί για χρονικό διάστημα 90 ημερών χωρίς βίζα, αν και οι εν λόγω επισκέπτες θα πρέπει να συμπληρώνουν ηλεκτρονικά – πριν αναχωρήσουν από την Ελλάδα – ένα έντυπο για την παροχή σχετικών πληροφοριών. Όσοι θα ταξιδεύουν στις ΗΠΑ χωρίς βίζα θα πρέπει να έχουν μαζί τους τρία πράγματα απαραιτήτως:

(συνέχεια…)

Outsider – Ρώμη, καλοκαίρι 2005

Το ρολόι λέει 5 κι έχω πάλι αργήσει – μόνο την μέρα που γεννήθηκα ήμουν εντάξει στο ραντεβού, μεταξύ μας. Βροντάω πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και κατηφορίζω βιαστικά την Via Nomentana καταστρώνοντας ήδη στο μυαλό μου άλλη μια δικαιολογία, πράγμα όχι και τόσο δύσκολο, αφού με τόσων χρόνων εμπειρία στην αργοπορία είχα ήδη έτοιμη μια ανεκδιήγητη λίστα με προφάσεις για κάθε πιθανή περίπτωση. Στο μεταξύ  νιώθω την σαγιονάρα να λιώνει στην άσφαλτο, στραβοπατώ και αποκτώ μια τσουρουφλισμένη φτέρνα. Το θερμόμετρο στην στάση χτυπά τους 45 του σινιόρε Κέλσιου, παρατηρώ πίσω από το τζάμι, αφού μπήκα στο πρώτο περαστικό πλην γεμάτο λεωφορείο για το κέντρο. Στα πρόθυρα της ασφυξίας και χαζεύω τους συνεπιβάτες μου για να περάσω από την κατάσταση της καμμένης σαρδέλας σε αυτή του βραστού αβγού στην διαπίστωση πως φοράνε σακάκια! Ιδρωτίλα και άγιος ο θεός! Διαολίζομαι, βγαίνω εξουθενωμένη μερικές στάσεις παρακάτω και στο τσαφ προλαβαίνω το τραμ για το Trastevere. Το σκηνικό μπανάλ, η επέλαση του σακακιού κι εδώ. Τσεκάρω στα κλεφτά το είδωλό μου στο τζάμι ελλείψει καθρέφτη : φουστανάκι τιραντέ air-condition και φάτσα ζαβλακωμένη ένα βήμα πριν την θερμοπληξία. Πλάκα μου κάνουν – ξεφωνίζουν μέσα μου οι τελευταίοι νευρώνες εν λειτουργία. (συνέχεια…)

Ώρα 7 και 15 πρώτα λεπτά, πετάγομαι από το κρεββάτι για να απαντήσω στο θυροτηλέφωνο που στριγκλίζει. Μα ποιος με θυμήθηκε πρωί – πρωί αναρωτιέμαι; Παιδικά γέλια από την είσοδο, τρεξίματα στις σκάλες και ο κρότος ενός τρίγωνου που πέφτει στο μωσαϊκό της εισόδου με επαναφέρει στην πραγματικότητα “Α, ναι σήμερα είναι παραμονή Χριστουγέννων”, διαπιστώνω με αφέλεια. Ώσπου να τρίψω το αγουροξυπνημένο μου μάτι και να τεντωθώ χτυπάει και το κουδούνι της πόρτας. Τρέχω να ανοίξω – άργησα μάλλον και στο τσαφ τους πετυχαίνω καθώς πάνε να στρίψουν στις σκάλες κατευθυνόμενοι στον κάτω όροφο. Μόλις παίρνουν χαμπάρι την πιτζαμοντυμένη ύπαρξή μου επιστρέφουν ταχύτατα. ” Σας ξυπνήσαμε κυρία; Εμείς θέλαμε μόνο να τα πούμε…” απολογούνται. “Ε, δεν πειράζει, άντε πείτε!”.

Αρχίζουν το άσμα, καθώς τους παρατηρώ κι εκείνοι εμένα και το ελαφρώς ακατάστατο σπίτι πίσω μου. Δυο αγοράκια, με το ζόρι οχτώ – εννιά χρονών το ένα και σκούφο Αη – Βασίλη στο κεφάλι, ντροπαλούτσικο, με το άλλο λίγο πιο μεγάλο, με τρίγωνο στο χέρι και πιο θαρρετό. Κάποια στιγμή ο μικρός τα χάνει, μπερδεύει τα λόγια – σταματάει. “Λέγε”, του λέει ο μεγάλος, μάλλον αδερφός, “αλλιώς δεν σε παίρνω ξανά μαζί μου” και σ’ εμένα ” κυρία να σας πούμε τα Τρίγωνα – Κάλαντα που τα ξέρουμε καλύτερα;” Γελάω, “πείτε – πείτε!”, στο μεταξύ ψάχνω μέσα στο σπίτι το πορτοφόλι. Το ανοίγω και τα δυο ζευγάρια μάτια απέναντι καρφώνονται στο χέρι να δουν τι θα βγάλω. Τελειώνουν και πετάγεται ο μικρός “έχουμε κοινό ταμείο”, τους δίνω το χαρτζιλίκι, το τσεπώνουν και πάω να τους κεράσω κουραμπιέ. “Εγώ θέλω!!!” χαμογελάει το πιτσιρίκι απλώνοντας το χέρι, για να συναντήσει το βλοσυρό βλέμμα του αδερφού που του αρπάζει το χέρι στον αέρα ψιθυρίζοντας στο αυτί “η μαμά είπε όχι!”. Ευχαριστούν και φεύγουν βολίδα για τον επόμενο όροφο. Πιάνω τον μεγάλο να λέει σκασμένος “Τι ήθελα και σε πήρα μαζί μου!” και τον μικρό να παίρνει την ρεβάνς “Δικό μου είναι το τρίγωνο, δως το μου να πάω σπίτι τότεεεε”. Κλείνω την πόρτα και σκάω στα γέλια.

(συνέχεια…)

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά όσο χειμωνιάζει, τόσο με πιάνει η μούχλα μου εμένα και δεν λέω να ξεκουνήσω από το ζεστό μου σπιτάκι. Για καφέδες ούτε λόγος, πεταμένος χρόνος μου φαίνεται. Καμιά βόλτα με φίλους, καιρού επιτρέποντος, που και που. Αν ανήκετε κι εσείς στο ίδιο κλάμπ σας έχω κάτι που μάλλον θα μας βγάλει από τους τέσσερις πολυαγαπημένους μας τοίχους.

Στις 27 του Νοέμβρη ανεβαίνει στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών “Υμπύ Τύραννος” του Αλφρέ Ζαρύ σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. Η παράσταση είχε ανέβει πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1975 από το Εθνικό Θέατρο από τον Αλέξη Σολωμό, αλλά η φίλτατη μητέρα ακόμη δεν με είχε γεννήσει. Ε, μην το χάσω πάλι!

Πως έχει το στόρι:  Ο αφελής πλην λαίμαργος Υμπύ είναι παντρεμένος με μια ραδιούργα και φιλόδοξη γυναίκα που ασκείται στις μηχανορραφίες με απώτερο σκοπό τον θρόνο της Πολωνίας.  Ούτε λίγο ούτε πολύ τον πείθει λοιπόν να γίνει “χαλίφης στην θέση του χαλίφη” κι εκείνος με σύνθημα την λέξη “Σκατά!”, δολοφονεί τον νόμιμο κυβερνώντα και παίρνει τα ηνία της χώρας στα χέρια του. Η πορεία περιλαμβάνει βασανισμούς, κι άλλες δολοφονίες, βαριές φορολογίες και φυσικά το all time classics καταβρόχθισμα κάθε πόρου. Μια κακοστημένη φάρσα που καταλήγει πραγματικότητα.Το κείμενο είναι άκρως ανατρεπτικό και εφυές όμως προπάντων διαχρονικό… (συνέχεια…)

Ποτέ δεν έκοβα φλέβα για τον Μιχαλάκη. Τον έβλεπα από πιτσιρίκα βέβαια, σε βιντεάκια στην tv.  Τον άκουγα από κασέτες, αντιγραμμένες από ότι κασετοφωνάκι έπεφτε στα χέρια μας, από την συμμαθήτριά μας την Μαίρη στο δημοτικό, που είχε κόλλημα μαζί του και της παίρναν οι γονείς της τα αυθεντικά. Τα παίζαμε και στα πάρτι των γενεθλίων μας, κοιτώντας κανένα αγοράκι από την τάξη μας, επίτιμο καλεσμένο με το ιδανικό πρόσχημα, μήπως και τα χορέψει μαζί μας. Έτσι χτυπούσε η καρδιά μας πιο γρήγορα και είχαμε κάτι να κουτσομπολεύουμε τις προσεχείς μέρες στο σχολείο. Καλά την Μαιρούλα την είχα πολύ ζηλέψει βέβαια για δύο πράγματα, για την συλλογή νομισμάτων που είχε η μάνα της στο σαλόνι – που εγώ μόλις είχα αρχίσει και είχα μόνο κάνα δύο δίδραχμα που είχε σώσει κατά τύχη η γιαγιά μου – και για κάτι γαντάκια που είχε,  του λεγάμενου παρόμοια. Αστραφτερά πολύ. Τότε τι ξέραμε από διασημότητες και stardust. Ότι γυάλιζε όμως τραβούσε το μάτι.

Μετά μεγαλώσαμε, πήγαμε στο γυμνάσιο, εδώ ο ένας κι άλλος εκεί. Τον έβλεπα που και που στο Mtv. Άλλες μουσικές μπήκαν στα αυτιά μας, άλλοι φίλοι στις παρέες, άλλες μόδες μας έσερναν άλλους δεξιά, άλλους αριστερά, άλλα έκαναν την καρδιά μας να σκιρτάει. Ποτέ δεν ήμουν αυτό που λένε φαν, σε κανέναν και τίποτε, πόσο μάλλον στο Μιχαλάκη που στη generation X της τότε Ελλάδας ήταν και ελαφρώς ντεμοντέ κι ας έσκιζε στα top 10 ανά τον κόσμο. Χλιαρή νεότητα μας κατηγορούσαν, γελώ και τους χλεβάζω σήμερα, τους τότε κατηγορητές μας, τα είδαμε και τα κιτάπια της δικιάς τους γενιάς, τόσα που πήγε να μας φορτώσει η νοσταλγία και η ανεπάρκειά τους.

Θυμόμουν κάτι στο βάθος λοιπόν, πάντα εκεί αλλά θαμπό και ποτέ μέρος της καρδιάς μου. Ώσπου ένα απόγευμα…

(συνέχεια…)

Το graffiti κλείνει φέτος 30 χρόνια ζωής. Ενσωματωμένο πλέον στην κουλτούρα του δρόμου, την επονομαζόμενη street art, παρέα με stencils, stickers, κολλάζ και αφίσες έρχεται και μια βόλτα από την πόλη μας.
Από σήμερα (25 Οκτωβρίου) μέχρι και την πρώτη του Νοέμβρη η έκθεση street art με τίτλο “9 directions” θα φιλοξενείται στο Κέντρο Πολιτισμού Τούμπας (Γρηγορίου Λαμπράκη & Κλεάνθους – Παλιά Αλάνα Τούμπας, δίπλα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ), στα πλαίσια των 44ων Δημητρίων που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Από τα λίγα πράγματα που ξέρω σχετικά με το graffiti, η έκθεση πρέπει να έχει πολύ ενδιαφέρον, κι αυτό διότι βλέπω ως καλεσμένους μεγάλα ονόματα Ελλήνων graffiti artists.

Πάμε μια βόλτα να δούμε τι έχει να μας προσφέρει η street κουλτούρα;;;

(συνέχεια…)

Όταν διάβασα ότι στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας έχουν στίσει μία εντυπωσιακή έκθεση με θέμα τον Μέγα Αλέξανδρο σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο έπρεπε να είχαμε κάνει εμείς εδώ και καιρό. Αλλά, οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα όπως πάντα “κοιμούνται”.

Εκεί λοιπόν, στη Γερμανία, που παίρνουν τον πολιτισμό σοβαρά και τον αξιοποιούν για να έχουν υγιές και κερδοφόρο τουρισμό, διοργανώνεται εδώ και λίγες μέρες μία έκθεση για τον Αλέξανδρο τον Μέγα με περισσότερα από 4οο εκθέματα. Τα εκθέματα αυτά προέρχονται από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και όχι μόνο. Μουσεία όπως το Λούβρο, το Βρετανικό, το Μουσείο της Πρωσικής Πολιτιστικής Περιουσίας του Βερολίνου, το Ερμιτάζ της Πετρούπολης, αλλά και τα εθνικά μουσεία της Τασκένδης στο Ουζμπεκιστάν, της Ντουσάνμπε στο Τατζικιστάν και της Καμπούλ στο Αφγανιστάν μπόρεσαν και δάνεισαν κάτι από την λάμψη τους στο μουσείο Ράις – Ένγκελχορν.

Στο πρώτο Σαββατοκύριακο περισσότεροι από 3.000 επισκέπτες απόλαυσαν την έκθεση στην οποία μεγάλη εντύπωση έκανε και ένα ειδικό βιβλίο που έχει εκδοθεί από τους διοργανωτές και απευθύνεται σε παιδιά άνω των 8 ετών. Στο κεντρικό θέμα της έκθεσης είναι η κεντρική Ασία με κύριο στόχο να αναδείξουν άγνωστες πτυχές των ελληνικών και ελληνιστικών επιρροών στην καθημερινή ζωή και στον πολιτισμό των λαών εκείνης της περιοχής.

Πιστεύω ότι συμφωνείτε μαζί μου ότι μία τέτοια έκθεση θα έπρεπε να στεγάζεται στην Ελλάδα ή τουλάχιστον να υπήρχε μία παρόμοιας εμβέλειας. Καιρός να εκμεταλλευτούμε την πολιτιστική μας κληρονομία και αυτό μόνο σε κάλο μπορεί να μας βγει.

[via]

Η καθημερινή πλέον φράση για την ελληνική πραγματικότητα, ειπώθηκε αυτή τη φορά από τον Δανό street artist Armsrock. Ο  25χρονος καλλιτέχνης,  έχοντας πολλούς φίλους στην Ελλαδα, πληροφορήθηκε για τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη και έφτιαξε σχέδια με συμπλοκές και συλλήψεις τα οποία ανεβασε στη συνέχεια στο blog του. Τα σχεδια αυτα κατεληξαν να γίνουν το έναυσμα για μια έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδίτικης Τέχνης η οποία θα παρουσιάζεται μέχρι τις 25 Οκτωβρίου.

Ο Armsrock εμπνέεται οχι μόνο από τις περσινές εξεγέρσεις στην Αθήνα, αλλά και από τους αρχαίους μύθους, δύο θέματα τα οποία “παντρεύει”, εναποθέτοντας στους τοίχους του Μουσείου σκηνικά με Ελληνιστικά αγάλματα, θεούς και ήρωες αλλά και μυθικά τέρατα να μπλέκονταιι με ένστολους που φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες. “Η εξέγερση του Δεκεμβρίου ήταν συγκλονιστική, έμοιαζε να κουβαλάει τη ελληνική ιστορία αιώνων”,  λέει ο Armsrock, δείχνοντας ένα σχέδιο όπου ο Κρόνος καταπινει τα παιδιά του. “Νομίζω ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα, η Ελλάδα τρώει τα παιδια της”. Υποστηρίζει πως οι νέοι ζουν στο σκοτάδι, οτι δεν έχουν ευκαιρίες για εκπαίδευση και εργασία, ενώ αισθάνονται οτι δεν υπαρχει προοπτική για το μέλλον. “Επαναστατούν εναντίον της εξουσίας και όλων όσων θέλουν να ελέγχουν τη ζωή τους.  Από την αλλη, όμως, η εξουσία φοβάται τη νεολαία επειδή έχει τη δύναμη να αλλάξει τα πράγματα”.

Τα έργα του Armsrock είναι ζωγραφισμένα στο διάδρομο ανάμεσα στο κεντρικό κτίριο του μουσείου και το μέγαρο Σταθάτου, που ενώνει τις αίθουσες με τις μόνιμες αρχαιοελληνικές συλλογές με τον χώρο των περιοδικών εκθέσεων. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται η προσπάθεια ενός διαλόγου ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη με την αρχαιότητα.

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη:

Ο Armsrock σχεδιάζει απο τα δεκατρία του. Έχει σπουδάσει ζωγραφική στη Γερμανία και συλλέγει συνεχώς πληροφορίες που σχετίζονται με την ανθρώπινη φύση. Έχει κάνει έργα σε μουσεία, συνήθως όμως σχεδιαζει σε τοίχους κεντρικών δρόμων.

Όποιος ενδιαφέρεται να δει έργα του και δεν έχει τη δυνατότητα να επισκεφτεί το Μουσείο Κυκλαδίτικης Τέχνης, η διευθυνση του blog του είναι:  http://armsrock.blogspot.com