Του Ηλία μωρέ.

Που και που, τα φέρνει η ζωή και συναντάμε κάτι ανθρώπους , λες κι από αστερόσκονη φτιαγμένους, μυρίζει η ομορφιά του “είναι τους” από μακριά. Σαν κάτι λουλούδια οικόσιτα  – υποτίθεται – που ανθίζουν πρόωρα μες το καταχείμωνο κι ας έλεγαν οι οδηγίες από Μάρτη και μετά να τα περιμένεις, μας εκπλήσσουν ξαφνικά, που σκάνε πέταλα ενώ εμείς τουρτουρίζουμε τυλιγμένοι στα παλτά μας, φέρνουν την άνοιξη προώρως κι απορούμε με το κουράγιο τους και το θράσος, που δεν τολμήσαμε εμείς οι μικροί. Κοιτάμε τα άνθη τους, ανθρωπάκια βολεμένα στην γωνιά του τζακιού τρυπωμένα κι απορούμε συλλαβίζοντας “αν είναι δυνατόν!” σκασμένοι από την ζήλια της μιζέριας μας. Ντρεπόμαστε, θαυμάζουμε και μετανιώνουμε που σταθήκαμε τόσο λειψοί ακόμη και στον καιρό της κατά τα άλλα από τον νόμο του “νορμάλ” που μας υπέβαλλαν ανθοφορίας μας. Λες κι απότιστους μας άφησε η αποκοτιά κι ο ήλιος, σκεφτόμαστε δικαιολογούμενοι την μισανθρωπία και την δειλία μας για την ζωή, για να μην νιώθουμε τύψεις και να προχωράμε… Ψόφια σαρδέλα το πάθος μας, πεταμένη στο δρόμο μετά την λαϊκή, αυτό που ήταν να μας θρέψει, το αποφεύγαμε, στρέφαμε το κεφάλι στην άλλη μεριά με αηδία, σαπίλα και δυσωδία ανέδυε και προσπερνάγαμε γρήγορα μένοντας νηστικοί στην ζωή. Άσε να την πατήσουν άλλοι λέγαμε και μας στερούσαμε τον παράδεισο. Όχι εκείνοι. Κάλλιο ανηφόρα ατέρμονη και ο κήπος στο βάθος! Αλλιά σε εμάς.

(συνέχεια…)

Κάθεται στο απέναντι θρανίο. Μαλλιά κομμένα καπελάκι και όμορφο χαμόγελο. Μιλά σε όλους. Εγώ πάλι σε κανένα. Το μισώ αυτό το σχολείο που ήρθα μετά την μετακόμιση, δεν ξέρω κανέναν και όλοι μου φαίνονται παράξενοι. Κάθομαι μόνη στο πρότελευταίο θρανίο και την κοιτώ. Δεν ξέρω ακόμη πως είναι η καλύτερή μου φίλη. Την κοιτώ να χαμογελά και νιώθω κάπως καλύτερα.

Μια μέρα μας βάζουν στο ίδιο θρανίο. Στο μεταξύ είχαμε καταφέρει να γνωριστούμε. Αυτή έμαθε όλο το σχολείο σε 3 μέρες, εγώ θα της ξέφευγα; Και πάνω που γίναμε φίλες την πήγαν σε άλλο τμήμα, θα έλεγα τώρα κάτι για την αλφαβητική κατανομή των μαθητών σε τάξεις, αλλά ας όψετε η κοσμιότητα. Βέβαια τότε δεν το πήρα και τόσο κατάκαρδα, είχα αρχίσει στο μεταξύ να κάνω παρέες κι εγώ. Εννοείτε πως ήταν κι αυτή μέσα. Ήταν μέσα σε όλες τις παρέες. Διάκριση καμία, ακόμα και στους φλώρους μιλούσε. Και το πρώτο πάρτυ που πήγα στο γυμνάσιο εννοείτε πως ήταν το δικό της. Αλλά δεν θα σας πω τι έγινε εκεί.

(συνέχεια…)

Ούτε που θυμάμαι πως είχα καταλήξει να ρίχνω κλοτσιές σε ένα αυτόματο πωλητή τσιγάρων, τρεις τη νύχτα, μόνη σε έναν έρημο δρόμο της Ρώμης, ή μάλλον θυμάμαι κάτι λίγα. Πως είχα φτάσει ως την πόρτα της εισόδου μετά από ένα τζαζ φέστιβαλ και την απαραίτητη συνοδευτική οινοποσία με μια δασκάλα μου, φίνο άνθρωπο. Έβαλα τα κλειδιά στην πόρτα και σαν να το μετάνιωσα. Να πάω να κάνω τι στο άδειο μου σπίτι; Κι έξω δεν με περίμενε τίποτε, μια εβδομάδα σε αυτή την πόλη, ζήτημα να ήξερα τρεις τέσσερις ανθρώπους, δεν τους έλεγα φίλους ακόμη για να τους χτυπώ την πόρτα βραδιάτικα. Έβγαλα το κλειδί χωρίς να ανοίξω και κοντοστάθηκα.

Βάδισα ως την πλατεία χωρίς κάποιο λόγο. Ερημιά μα δεν σκιαζόμουν. Και το εστιατόριο στην γωνία, μέχρι κι αυτό είχε κλείσει, άλλα βράδια με ξενυχτούσαν τα γέλια των θαμώνων του, πάντα γεμάτο ως αργά. Ψάχνω στην τσέπη κανένα τσιγάρο για παρέα. Πιάνω μόνο ασημόχαρτο σε τσαλακωμένη ζελατίνα. Φτου!

Αν θυμάμαι κάτι καλά είναι πως εκείνο το βράδυ γνώρισα το Matteo. Εμφανίστηκε από το πουθενά και μεταξύ γέλιου και απορίας βάλθηκε να γλιτώσει το μηχάνημα από την μανία μου – «Μα τι σου φταίει;». «Μου  ‘φαγε τα λεφτά» ψέλλισα με τα τότε άθλια ιταλικά μου. «Ισπανίδα είσαι;» μ’ απαντάει ρωτώντας. Μα έλα που αντήχησε μέσα μου η αιώνια συμβουλή της μαμάς – μην μιλάς σε αγνώστους – κι αποκρίθηκα αγενέστατη «Τι σε νοιάζει, άντε παράτα με». Τρόμαξε ο άνθρωπος κι έφυγε.

(συνέχεια…)

Είπα και εγώ να δοκιμάσω τη δύναμη που σου προσφέρει το Facebook και να δημιουργήσω ένα Group όχι για πλάκα όπως κάνουν οι περισσότεροι άλλωστε, αλλά για έναν σκοπό που θεωρώ ότι αγγίζει υψηλά επίπεδα σοβαρότητας. Συχνά σε συζητήσεις που είχα με φίλους και γνωστούς γύρω από φορολογικά θέματα καταλήγαμε να μιλάμε για τις αποδείξεις που εμείς δεν ζητάμε ή διάφοροι επαγγελματίες δεν μας δίνουν.

Και το θέμα σχεδόν όλες τις φορές ερχόταν και στους οδηγούς ταξί που αν θυμάστε επί εποχής κυβέρνησης Σημίτη είχαν ξεσηκωθεί όταν πήγε να τους επιβληθεί η ταμειακή μηχανή στα αυτοκίνητά τους. Τότε φυσικά το θέμα δεν λύθηκε. Ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι οδηγοί ταξί δεν κόβουν απόδειξη από μόνοι τους αλλά και λίγοι είναι αυτοί που χωρίς να διαμαρτυρηθούν θα σου εκδώσουν απόδειξη αν τους ζητήσεις.

Γενικά το θεωρώ απαράδεκτο αυτό το πράγμα και όπως και σε όλες τις περιπτώσεις επαγγελματιών που “απεχθάνονται” την απόδειξη, από τον κόσμο πρέπει να αρχίσουν κινήσεις για να αλλάξει αυτό. Πολύ απλά τα πράγματα. Ζητάτε πάντα απόδειξη στο τέλος τς κούρσας όσο και να είναι το ποσό. Γιατί πολύ απλά το 19% πηγαίνει στην τσέπη των οδηγών και στο κράτος ούτε ένα λεπτό του ευρώ.

Θεωρώ επίσης ότι αυτή τη στιγμή το ποσοστό που το κάνει αυτό απλά δεν υπάρχει, χωρίς φυσικά να έχω κάποιο στατιστικό για αυτό που λέω απλά και μόνο από εμπειρία. Για το λόγο αυτό είπα να ξεκινήσω ένα group στο facebook με στόχο να γίνουν όλο και περισσότεροι αυτοί που ζητάν απόδειξη από τους ταξιτζήδες. Βέβαια, ένα group δεν θα φέρει την άνοιξη αλλά η αποφασιστικότητά μας θα φέρει την αλλαγή, τουλάχιστον αυτό ελπίζω.

Αν έχετε facebook account και θέλετε να γίνετε μέλη στο group τότε πατήστε ΕΔΩ. Σας περιμένουμε για να ακούσουμε τις γνώμες σας.

Outsider – Ρώμη, καλοκαίρι 2005

Το ρολόι λέει 5 κι έχω πάλι αργήσει – μόνο την μέρα που γεννήθηκα ήμουν εντάξει στο ραντεβού, μεταξύ μας. Βροντάω πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και κατηφορίζω βιαστικά την Via Nomentana καταστρώνοντας ήδη στο μυαλό μου άλλη μια δικαιολογία, πράγμα όχι και τόσο δύσκολο, αφού με τόσων χρόνων εμπειρία στην αργοπορία είχα ήδη έτοιμη μια ανεκδιήγητη λίστα με προφάσεις για κάθε πιθανή περίπτωση. Στο μεταξύ  νιώθω την σαγιονάρα να λιώνει στην άσφαλτο, στραβοπατώ και αποκτώ μια τσουρουφλισμένη φτέρνα. Το θερμόμετρο στην στάση χτυπά τους 45 του σινιόρε Κέλσιου, παρατηρώ πίσω από το τζάμι, αφού μπήκα στο πρώτο περαστικό πλην γεμάτο λεωφορείο για το κέντρο. Στα πρόθυρα της ασφυξίας και χαζεύω τους συνεπιβάτες μου για να περάσω από την κατάσταση της καμμένης σαρδέλας σε αυτή του βραστού αβγού στην διαπίστωση πως φοράνε σακάκια! Ιδρωτίλα και άγιος ο θεός! Διαολίζομαι, βγαίνω εξουθενωμένη μερικές στάσεις παρακάτω και στο τσαφ προλαβαίνω το τραμ για το Trastevere. Το σκηνικό μπανάλ, η επέλαση του σακακιού κι εδώ. Τσεκάρω στα κλεφτά το είδωλό μου στο τζάμι ελλείψει καθρέφτη : φουστανάκι τιραντέ air-condition και φάτσα ζαβλακωμένη ένα βήμα πριν την θερμοπληξία. Πλάκα μου κάνουν – ξεφωνίζουν μέσα μου οι τελευταίοι νευρώνες εν λειτουργία. (συνέχεια…)

Άρχισαν και πάλι οι βροχές και ξεχύθηκαν στον δρόμο οι τρελοί με τις ομπρέλες. Πριν μπω στο κυρίως θέμα θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν κουβαλάω σχεδόν ποτέ ομπρέλα μαζί μου κυρίως των όσων θα διαβάσετε παρακάτω και επιπλέον επειδή είναι πολύ δύσχρηστη και επίπονη στην χρήση της (ειδικά αν έχει και αέρα).

Σύμφωνα με προσωπικές παρατηρήσεις όσοι κυκλοφορούν με ομπρέλα στην βροχή κατά ένα μεγάλο ποσοστό (60%-70%) είναι γυναίκες και από τις γυναίκες που κυκλοφορούν με ομπρέλα οι περισσότερες είναι γιαγιάδες! Αν κάνετε μία βόλτα στο κέντρο μία βροχερή ημέρα θα καταλήξετε στο ίδιο συμπέρασμα.

Υπάρχουν δύο πράγματα που με εκνευρίζουν πάρα πολύ σε αυτούς που κουβαλάνε ομπρέλα. Πρώτον, κυκλοφορούν ανέμελοι και αδιάφοροι, χωρίς να κοιτάνε γύρω τους με αποτέλεσμα να περνάνε από δίπλα σου σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αναγκάζοντάς σε να χρησιμοποιήσεις το μέγιστο των αντανακλαστικών σου ώστε να επιδοθείς σε ακραίο ελιγμό προκειμένου να σώσεις το μάτι σου! Επίσης, αν ο ελιγμός που θα διαλέξεις είναι να σκύψεις και να περάσεις κάτω από την ομπρέλα τους, σε κοιτάνε σαν να διέρρηξες το σπίτι τους και ορισμένοι κατεβάζουν, και καλά κατά λάθος, λίγο την ομπρέλα ώστε η έξοδός σου να παρεμποδιστεί από τις απολήξεις των ακτίνων της.

Η δεύτερη άκρως εκνευριστική συνήθεια είναι ότι τα θέλουν όλα δικά τους. Δικιά τους η ομπρέλα, δικό τους και το υπόστεγο. Έχω παρατηρήσει ότι η πλειονότητα αυτών που κουβαλάνε ομπρέλα όταν διασταυρώνονται με κάποιον που δεν κρατάει έχουν την τάση να καταλαμβάνουν την πλευρά  του πεζοδρομίου που υπάρχει το υπόστεγο, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένο στην βροχή τον άλλο που δεν κουβαλάει ομπρέλα. Επίσης, αν κάνεις κίνηση ότι πας προς την πλευρά του υπόστεγο σε κοιτάει με ύφος καρδιναλίου δικάζοντάς σε για την άσεμνη και ασεβή πράξη σου συνεχίζοντας ταυτόχρονα την πορεία του προς τα επάνω σου και στρίβει εκτός υπόστεγου (αν εν τω μεταξύ δεν έχεις κάνει εσύ πίσω) μόνο την τελευταία στιγμή με κίνδυνο να σου βγάλει το μάτι.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει ο κόσμος να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και να αρχίσει να δρα σύμφωνα με την κοινή λογική και το κοινό καλό. Από την στιγμή που εσύ είσαι προφυλαγμένος από την βροχή, άσε τον άλλο να πάει από το υπόστεγο που βρέχεται, γιατί να γίνει μούσκεμα ώστε εσύ να έχεις διπλή κάλυψη;

(συνέχεια…)

Ο λόγος για την δεσποινίδα Emma Watson, που έγινε γνωστή από τον ρόλο της πιστής φίλης (;) του Χάρι Πότερ στα χρόνια της φοίτησής του στην ακαδημία του Χογκουαρτς, αποτελώντας συνήθως πηγή λύσης σε περίπλοκα προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις με την αξιοθαύμαστη λογική, ψυχραιμία και επιδεξιότητά της στη μαγεία. Η γνωστή σε όλους Ερμιόνη λοιπόν έγινε 19 χρονών.

Όσοι σπεύσατε να αναφωνήσετε “ε και;” παρακαλώ δείτε προσεκτικά τα ντοκουμέντα που ακολουθούν στην συνέχεια του άρθρου και ίσως αλλάξετε γνώμη. Από όσο μπορεί κανείς εύκολα να δει, η Emma Watson έκανε πάνω από αισθητή την παρουσία της στην πρεμιέρα της καινούριας ταινίας “Χάρι Πότερ, Ο ημίαιμος πρίγκηψ”, στο Λονδίνο, φορώντας ένα φανταχτερό και εξαιρετικά “ενδιαφέρον” φόρεμα, το οποίο λειτουργούσε σε δύο modes κατά βούληση του μοντέλου, διακριτικό και εξαιρετικά προκλητικό.  Συνδυασμένο με κατάλληλο πέδιλο και διαφανή ομπρέλα, περιέργως όχι ιδιαίτερα κιτς, μπορεί με σιγουριά να πει κανείς ότι έκλεψε της εντυπώσεις κάνοντας τους θαυμαστές του μικρού μάγου να έχουν έναν ακόμη λόγο να θέλουν να του μοιάσουν

(συνέχεια…)

Υπάρχουν μερικές στιγμές που τελικά ο τίμιος και ο δίκαιος δικαιώνονται για την υπομονή τους και τον σεβασμό τους προς τους άλλους… Τι εννοώ; Διαβάστε την παρακάτω ιστορία και θα καταλάβετε.

Χθες το απόγευμα γυρνούσαμε από την Χαλκιδική από τον δρόμο των Μουδανιών και πλησιάζοντας προς την Θεσσαλονίκη (μετά την Καλλικράτεια) άρχισε να έχει αυξημένη κίνηση η οποία συνεχώς και αυξανόταν με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία να ακινητοποιείται εντελώς το αυτοκίνητο για μερικά δευτερόλεπτα. Αυτό συνεχίστηκε για καμιά 15αριά χιλιόμετρα μέχρι την κατηφόρα της Καρδίας όπου και άνοιξε ο δρόμος.

Ως γνωστόν, ο συγκεκριμένος δρόμος έχει δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση συν μία λωρίδα έκτακτης ανάγκης που οριοθετείται με συνεχόμενη γραμμή. Η συγκεκριμένη λωρίδα υπάρχει ώστε να σταθμεύσει κάποιος για να αλλάξει λάστιχο, για να περνάνε ασθενοφόρα ή περιπολικά και άλλα παρόμοια οχήματα και το πλάτος της είναι μικρότερο από μία κανονική λωρίδα. Χθες, όλα τα αυτοκίνητα ήταν παρατεταγμένα το ένα πίσω από το άλλο στις δύο κανονικές λωρίδες του δρόμου εκτός από μερικούς έξυπνους που χρησιμοποιούσαν την λωρίδα έκτακτης ανάγκης για να κινούνται ανενόχλητοι.

Κάποια στιγμή με νευρίασε αυτό το φαινόμενο γιατί οι υπόλοιποι που περιμένουν στην ουρά σε καμία περίπτωση δεν είναι ηλίθιοι και έτσι έφυγα από την αριστερή λωρίδα που ήμουν, πήγα στην δεξιά και κινούμουν μισός στην κανονική λωρίδα και μισός στην λωρίδα έκτακτης ανάγκης έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος “έξυπνος” να περάσει. Μετά από λίγο παρατήρησα ότι το ίδιο έκανε και ακόμα ένα αυτοκίνητο λίγο πιο πίσω.

Κάποια στιγμή έφτασε από πίσω μου ένα κόκκινο Citroen C3 (με γυναίκα οδηγό αν αυτό είναι χρήσιμο) και κολλάει πίσω μου γιατί δεν χωρούσε να περάσει. Συνέχισε κολλημένο πίσω μου για καμιά 500αριά μέτρα και μετά άρχισε να κορνάρει για να περάσει. Εγώ έκανα πως δεν άκουγα αλλά κάποια στιγμή φάρδυνε λίγο η λωρίδα έκτακτης ανάγκης και έτσι βρήκε τρόπο να με περάσει. Προς στιγμή στεναχωρήθηκα που τελικά κατάφερε να φύγει, αλλά 2 χιλιόμετρα μετά δικαιώθηκα πλήρως!

Δύο χιλιόμετρα (πάνω κάτω) παρακάτω, στην στροφή για Τριάδι, είχε μπλόκο η αστυνομία και έγραφε όσους έξυπνους αψηφούσαν τον κώδικα οδηγικής κυκλοφορίας για να φτάσουν 2-3 λεπτά νωρίτερα στον προορισμό τους. Ναι, καλά καταλάβατε, το κόκκινο Citroen C3 με την γυναίκα οδηγό ήταν σταματημένο από την αστυνομία και του κοβότανε κλήση την στιγμή που το προσπερνούσα. Αρχικά μου ήρθε να κατεβάσω το παράθυρο και να της πω ότι εγώ προσπάθησα να την σταματήσω, αλλά αυτή κόρναρε και επέμενε να φύγει, αλλά τελικά είπα να μην το κάνω… το πήρε το μάθημά της έτσι κι αλλιώς! Ούτε νωρίτερα έφτασε από εμένα στο προορισμό της, ούτε με όλα της τα χρήματα στην τσέπη!

Μόλις έλαβα ένα e-mail από ένα αρκετά έγκυρο website που λέει ότι ο Michael Jackson είναι νεκρός.

Τα αίτια του θανάτου είναι κάποιο πρόβλημα με την καρδιά, ανακοπή ή έμφραγμα ή κάτι τέτοιο. Επίσης, σε κάποιο άλλο website που κοίταξα googlάροντας (δεν παραθέτω το link γιατί δεν ξέρω αν είναι έγκυρο) έγραφαν για  άσχημη κατάσταση και αντίστοιχα καρδιακή προσβολή.

Επιφυλάσσομαι για την ισχύ της πληροφορίας, αλλά την παραθέτω γιατί το email που έλαβα πριν λίγο δεν  προέρχεται από κάποια σελίδα που έχει λόγο να παίξει με το όνομά της.

Μόλις έχω νεότερα θα σας ενημερώσω.

Στο εσωτερικό του άρθρου σας παραθέτω το ενημερωτικό e-mail αυτούσιο.

(συνέχεια…)

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που έχουν αγοραφοβία ή κλειστοφοβία ή αραχνοφοβία ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλη φοβία… τώρα υπάρχουν και αυτοί που έχουν Nomophobia. Έτσι λέγεται η φοβία έλλειψης  κινητού τηλεφώνου που επηρεάζει κάθε μέρα ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα με μία έρευνα, περίπου 13 εκατομμύρια Βρετανοί φοβούνται μην ξεμείνουν ξαφνικά χωρίς κινητό τηλέφωνο. Ο κυριότερος λόγος που ο κόσμος είναι εθισμένος στο κινητό είναι η επαφή με τους φίλους και της οικογένεια! Επίσης, περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες απάντησαν πως δεν κλείνουν ποτέ το κινητό, ενώ περίπου ένας στους δέκα το χρειάζεται εξαιτίας της δουλειάς του. Τέλος, το 53 τις 100 των ερωτηθέντων δήλωσαν πως νιώθουν αγχωμένοι μήπως και τους τελειώσει η μπαταρία ή βγουν εκτός δικτύου.

Πάντως, κάποια στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα θα έπρεπε να τα ερμηνεύσουμε όχι μόνο με γνώμονα τον εθισμό στο κινητό τηλέφωνο, αλλά και με βάση την κοινωνικοψυχολογική πίεση που ασκείται πάνω στο κάθε άτομο. Είναι λογικό να αισθάνεται κάποιος άγχος μήπως και χάσει το σήμα του ή τελειώσει η μπαταρία του διότι γνωρίζει εκ των προτέρων ότι αν κάποιος τον πάρει εκείνο το διάστημα και δεν τον βρει θα ανησυχήσει και θα αναστατώσει τον κόσμο όλο νομίζοντας είτε ότι έχει γίνει κάτι κακό (π.χ. μητέρα που ανησυχεί ότι το παιδί της χτύπησε ή το απήγαγαν), είτε ότι το κάνει επίτηδες (π.χ. σύζυγος που νομίζει ότι ο άνδρας της παραστρατεί). Είναι να μην φοβάσαι μετά; Άντε να εξηγήσει γιατί δεν είχες σήμα και να σε πιστέψουν. Και γιατί να μπεις σε αυτή τη διαδικασία στην τελική;

Ο εθισμός στο τηλέφωνο είναι καθαρά, κατά την γνώμη μου, ένα φαινόμενο κοινωνικό που επιβάλλεται στον καθένα από το περιβάλλον του και όχι από τον εαυτό του. Ποια είναι η δικιά σας άποψη για τον εθισμό στο κινητό τηλέφωνο;

Προχθές μου ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό που είχα ζήσει πριν από αρκετά χρόνια. Ακόμα πήγαινα στο σχολείο και κάποια μέρα πήρα από ένα περίπτερο ένα κουτάκι αναψυκτικό. Λίγα μέτρα παρακάτω μου ήρθε ότι θέλω καλαμάκι. Ποτέ δεν χρησιμοποιώ καλαμάκι, αλλά εκείνη την μέρα μου κόλλησε! Πήγα, λοιπόν, στο πρώτο ψιλικατζίδικο που βρήκα και με πολύ ευγενικό τρόπο ζήτησα να μου δώσουνε ένα καλαμάκι (ήμουν έτοιμος να πληρώσω κιόλας αν ήθελαν). Η ιδιοκτήτρια, με πάρα πολύ ειρωνεία, μου έδωσε το καλαμάκι και μου είπε κάτι σαν “δεν σου δώσανε από εκεί που πήρες το αναψυκτικό?”. Την ευχαρίστησα 2-3 φορές για το καλαμάκι και φεύγοντας της είπα ότι δεν έφταιγαν οι άνθρωποι, αλλά εγώ που δεν το ζήτησα.

Αυτό το θυμήθηκα προχθές γιατί έτυχε να συναντήσω το ίδιο περιστατικό 3 φορές μέσα σε μία ώρα. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι ζήτησαν ένα καλαμάκι από τρία διαφορετικά καταστήματα και πήραν πάνω κάτω την εξής απάντηση:

- Καλησπέρα, θα μπορούσατε να μου δώσετε ένα καλαμάκι;

- Άλλο πάλι και τούτο! Από αλλού η Coca Cola, από αλλού το καλαμάκι! Που ξανάγινε αυτό;

Όλα αυτά, καθώς έδινε το καλαμάκι στον κύριο. Αυτή ήταν η μία από τις τρεις περιπτώσεις και μετέφερα τον διάλογο ακριβώς όπως έγινε. Μπορείτε να φανταστείτε πως και τα άλλα δύο περιστατικά ήταν πάνω κάτω τα ίδια.

Τώρα, σκέφτομαι εγώ… ένα πακέτο καλαμάκια κοστίζει στο τοπικό super market περίπου 1,5 ευρώ και περιέχει 100 καλαμάκια. Αυτό σημαίνει ότι το κάθε καλαμάκι κοστίζει 1,5 λεπτό. Αν υποθέσουμε ότι το μαγαζί τα αγοράζει σε μεγάλες ποσότητες και μάλιστα από αποθήκη, είναι ασφαλές να εικάσουμε ότι το ένα καλαμάκι κοστίζει λιγότερο από 1 λεπτό!

Και ερωτώ… Για ποιο λόγο χαλάνε οι άνθρωποι τις καρδιές τους για κάτι αξίας λιγότερης από ένα λεπτό του ευρώ; Εγώ ήμουν μπροστά σε αυτό το περιστατικό και ένιωσα πάρα πολύ άσχημα για αυτό τον άνθρωπο που ευγενικότατα ζήτησε ένα καλαμάκι (αξίας ενός λεπτού) και αυτό που πήρε σαν απάντηση ήταν ειρωνεία, δυσπιστία και αγένεια.

Γιατί συμβαίνει αυτό στην σημερινή κοινωνία;

Πριν από λίγο καιρό παίχτηκε στην Θεσσαλονίκη η τελευταία παράσταση του “Κάθε χρόνο, ίδια μέρα” σε σενάριο Bernard Slade, σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου με πρωταγωνιστές τους Μαριάννα Τουμασάτου και Αλέξανδρο Σταύρου. Το Newsfilter.gr ήταν εκεί εκπροσωπούμενο από τους Άγγελο (asynadak), Γιώργο (kartman19), Κώστα (ectoras) και τον υποφαινόμενο (krap).

Αφότου λοιπόν απολαύσαμε την παράσταση επιχειρήσαμε να δεσμεύσουμε λίγο από τον χρόνο των συντελεστών για μία μίνι συνέντευξη. Δυστυχώς το γεγονός ότι η παράσταση ξεκίνησε λίγο αργότερα από την προγραμματισμένη ώρα σε συνδυασμό με την ανάγκη των πρωταγωνιστών να αποχωρήσουν βιαστικά λόγω του ότι σε λίγες ώρες θα έπρεπε να ταξιδεύσουν για τον επόμενο σταθμό της περιοδείας τους, την Κρήτη, δεν επέτρεψε στον Αλέξανδρο Σταύρου να παρευρεθεί στην κουβέντα μας με αποτέλεσμα να έχουμε κοντά μας μόνον την Μαριάννα Τουμασάτου. Ο Κώστας Αρζόγλου μάλλον δεν βρίσκονταν εντός πόλεως.

Στην συνέντευξη που ακολουθεί η Μαριάννα Τουμασάτου μας μιλάει για την παράσταση “Κάθε χρόνο, ίδια μέρα”, την απήχηση που είχε στον κόσμο και κυρίως στο νεανικό κοινό και μας εκμυστηρεύεται την ιδιάζουσα σχέση της με την τεχνολογία και το διαδίκτυο. Οι ερωτήσεις καθώς και η επιμέλεια της συνέντευξης έγιναν από εμένα (krap) με τη βοήθεια του Άγγελου (asynadak) ο οποίος ήταν παρόν και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

(συνέχεια…)